Zapis chwili między 18 a 20. wpis 298

[Tomasz Pietrzak]

W niedzielne popołudnie
usiadłem jak zwykle na werandzie,
na stoliku leżał Ulisses Joyca z zaznaczonym fragmentem
Trzymaj się teraźniejszości, tego tu, przez które cała przyszłość
przelewa się do przeszłości. Kubek kawy tworzył senną mgłę
wokół mojej twarzy. Powietrze było przesiąknięte
zapachem dorszy, kutry wypływały w ostatni dziś rejs.

Pani zza płotu (ta co nigdy nie odpowiada
dzień dobry) skończyła właśnie pracę w ogrodzie.
Powiązała cztery pory roku w stogi, w obawie przed chłodem,
wysprzątała dom z obcych kurzów. Jej wysiłek już spoczął.
Sąsiad z domu, z niebieskim kogutem na dachu
usiadł przed domem z tarczą słonecznika i gazetą w ręku,
próbując nazwać świat normalnym.

Na ulicy jakiś grajek wygrywał Kształt mojego serca, kiedy słońce
chyliło się już w pokłonie innej części świata.
Spokojne fale wygładzały brzeg, w oddali
odezwały się dzwony wzywając na mszę. Nastał zmierzch,
a razem z nim przez moje palce przelała się teraźniejszość,
czy można chcieć więcej?

[Michał Barański]

mogę się mylić, ale dla mnie brzmi jak proza. pozdrawiam.

[Panna Cogito]

bardzo liryczny tekścik:)super!

[Julia Valentine]

bardzo dobry ten tekst, ma swoje świetne momenty, ale mimo wszystko, dla mnie, to proza poetycka


pozdrawiam serdecznie

brak tu, wg mnie, sensownego podziału na wersy; narracja jest bardzo prozatorska

[Tomasz Pietrzak]

tak, to jest proza poteycka i taki był mój zamysł aby wprowadzić narrację poetycką i trochę poopowiadac, co do wersyfikacji, wiersz cały czas w szlifach

dziekuję za komentarze