Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zabawne jest to, jak kurczowo chwytamy się różnych uczuć. Albo inaczej - zostajemy przez nie uprowadzeni. Tylko, że w tym drugim przypadku mamy niewielki wybór, w zasadzie żaden. Na domiar złego porywaczom chodzi przede wszystkim o nas samych. To my jesteśmy ich głównym celem. Nie stawiają żadnych warunków, nie żądają pieniędzy, śmigłowców, czy uwolnienia ich kumpli z więzienia. Broń też nie jest im potrzebna. Mają nad nami pełną kontrolę. Można oczywiście zatrudnić negocjatora, ale nie wiem, czy to jest dobry pomysł. I co będziemy negocjować? Uwolnienie w zamian za zniewolenie? Sami więc zaczynamy dostrzegać bezsensowność takiego rozwiązania i w niczym nam to właściwie nie pomaga. Porywacze tymczasem chrupią nas powolutku, oblizując się ze smakiem. Nikogo to nawet nie boli. Tacy jesteśmy przerażeni, że nie czujemy samych siebie. Daliśmy dyla poza obszar własnego ciała, ale tam jest jeszcze gorzej. Nie ma początku ani końca.
Druga opcja stawia nas w o wiele korzystniejszej sytuacji. My chwytamy się czegoś. Hm... mamy wybór. Jesteśmy biznesmenami. Negocjujemy warunki. Oglądamy materiały reklamowe. Rozważamy korzyści wynikające z przyjęcia oferty. Niektórzy partnerzy biznesowi wypożyczą nam brykę, a jak. Robimy jazdę próbną. Testujemy. Podejmujemy decyzję. Kolejno możemy więc:
1) zaakceptować niektóre z rozwiązań
2) wyjątkowo szkodliwe odrzucić
3) kilka przyjąć do wiadomości i korzystać z nich w jasno określonych sytuacjach
4) bliżej niezrozumiałe umieścić tymczasowo w laboratorium (może w międzyczasie coś się wykluje?)
I jeszcze jedna ważna rzecz: w biznesie różnie bywa. Nie wszyscy przestrzegają reguł gry. Musimy być czujni. Dokładnie czytać umowy. Koniecznie nosić przy sobie porządne szkło powiększające. Miejmy na uwadze fakt, że kulinarnym hitem tego sezonu jest pyszne ciasto z dużą zawartością maku.

Opublikowano

No właśnie Jay Jay-u - stwierdziłam, że póki co, zajmę się krótkimi formami a potem się pomyśli. W tasiemcach trochę gorzej mi idzie, ale "nic to", muszę się uzbroić w cierpliwość.
Ośmiornicze macki, powiadasz? A ja się zastanawiałam, skąd te brawa dochodzą?? He he, mafia się rozrasta ;-)) Dzięki /B.

Opublikowano

wiesz, już Ci kiedyś napisałem, że z tekstu na tekst jesteś coraz lepsza...i podtrzymuję, boję się co będzie dalej...Podoba mi się, literacka swoboda, prosty styl, czasem publicystyczny, nie napinasz się na wielką literaturę, masz zaskakujące "pięty" :) ...to co lubimy najbardziej... Jasno, przejrzyście, poprawnie...podoba mi się takie pisanie.

Za ten tekst masz u mnie maksa.

Opublikowano

Łojej! Jużem spłonęła rumieńcem. Kubła zimnej wody mi trza, kurka wodna, bo ino zgliszcza ostaną po mnie :-))). A tak poważnie - bardzo dzięki, szczególnie za tego maksa. Cieszę się, że można czerpać z moich tekstów choć trochę pozytywnej energii. Czołem :-)/B.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nieistotne czy to mieszkanie w bloku willa z egzotycznym ogrodem jurta igloo wiejska chatka otoczona malwami   może być z cegieł desek lodu skór rozpiętych na drewnianych palach tęcz w kroplach rosy odbijających jutrzenkę   solidnie wymurowany od fundamentów po dach albo unoszący się na wodzie z sennymi łodziami wykopany w ziemi nieruchomy na śnieżnych polach przeniesiony na niebo między gwiazdy   nie ma znaczenia rzeczywistość i budulec czasem jest jedynie napisany w wierszu zapamiętany z baśni noszony na dnie serca codziennie wymyślany od nowa a czasem mocno wrośnięty w ziemię rodzinną   rozmawiamy w nim przytulamy się modlimy pieczemy chleb głaszczemy kota lub psa usypiamy w kolebkach naszych wewnętrznych wszechświatów   lecz najważniejsze że to  nie tylko przestrzeń na spokojny głęboki oddech który nie męczy się bliskością   ale także miejsce gdzie zawsze wolno płakać bez obaw przed ucieczką i wszystkimi rodzajami samotności   wtedy dopiero jest naprawdę bezpieczny      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Simon Tracy Simonie, zgadzam się z @Berenika97,że jesteś mistrzem tego mrocznego gatunku literackiego. Pozdrawiam!
    • Prostokątna twarz parapetu. Bęc. Prosto w nos. Pierwsza szkicuje cząstkę wziętych przestworzy.    Bęc. Druga prosto w rdzawe oko.     Trzecia. Bęc. W zaschniętą kupę po gołębiu.    Nagle tysiące w powtórzeniach. Każda gdzie indziej siada.    Kap. Kap. Coraz szybciej i więcej.    Mini fontanny, spływają poza krawędź. Werble bębniące kawałkami chmur. Tylko sisiolków z blachy nie ugnieciono.   Na szybie strumienie chaosu.     Wiją się na zamazanym prześwicie, niczym wnętrze żywego stworzenia.    Każda żyłka z bąbelkiem na szpicy.    Tylko krew przezroczysta, i prochy z kości rozmyte.    Arterie drgające. Wilgotne pulsacyjki. Bez drogowskazów. W rytm stukania o metalową połać.    Puk. Puk.     Coraz głośniejszy i szybszy wododzirej. Pociesznie rozbryzguje. Jakby w każdej kropli, dziecko roześmiane biegało.    Za taflą rozmazane kształty światłowodów, zamglone całunem wykręcanej chmury.    Okalają wszystko. Zniekształcają obrazy. Spływają krawędzie parodią przezroczystości. Liście chłoną wodę. Na krótko. Za chwilę inna.    Kap. Kap. Stuk puk. W plumplane kółka okrągłych fal zabawa. O kształtach niewyraźnych.   A tam strumyczki, niczym foliowe węże, z powtarzalną falą grzbietową.    W kałużach zatopione światy, rozjeżdżane kołami samochodów.    Rzucane na boki, w radykalnym wytryśnięciu, na przemoczonych pieszych.    Przylepione zebry, nie mogą się schować. Nie dosyć że mokną, to jeszcze przygniatane pospieszną cywilizacją.    Różnorodne wodospady, szumią deszczoświatem, A każdy w innym, zamgleniu widoczny.    Szara płynność, nasączona migoczącym lśnieniem kostek brukowych, przytula światłem niechciane odbicia.     I cholera wie, gdzie woda w końcu spłynie.
    • @GosławaWspaniały wiersz, w którym każda metafora świeci niezwykłym blaskiem. Ten świat jest trochę zbyt mocno wystylizowany, ale umiejętne posługiwanie się potencjałem języka, że się tak kolokwialnie wyrażę, 'robi robotę', przede wszystkim poprzez wykreowanie gęstego, kleistego nastroju, idealnie współgrającego z emocjonalnością obrazów. ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ta faza miłości jest najtrudniejsza do osiągnięcia, gdy dopamina już nie musuje w głowie i trzeba bliskość zbudować na innych podstawach, bardziej namacalnych i solidnych - szukać innej chemii, która utrwali związek.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...