wybaczysz mi, że wszystko przeze mnie.

[blady paznokieć]

Przyznaje ci się, do podniecających mnie kiedyś
naciąganych abstrakcjach w ludzkich głowach,
do lęku przed najlepiej nam znanym uczuciem
które przesładza nas na co dzień.
Każdego zbędnego uśmiechu i słowotoku
myśli, czasem trudno je okrzesać.

Do chorych snów w prawie każdą noc zmęczoną światłem
z potrzeby kontroli nad spodniami, które czasem
gdy odchodzę, zmieniają się w potwory -
Do których jeszcze nie nabrałam dystansu.

Do najmniejszego gwałtu mojej postaci
Rozmazanego cienia
- nie lubię kiedy nie oddaje
mi należytej czci.

A tak strasznie jest mi wstyd.

[drewniane palce]

czaswem zastanawiam sie czy moje tak często używane stwierdzenia 'nie wiem co mam ci powiedzieć' wynikają z tego że poprostu nie ogarniam twojego świata, twoich obaw i problemów. pewnie tak właśnie jest. co to tematu w wierszu uważam że każdy ma tajemnice, które odkryte mogą nieraz zepsuć bardzo wiele, jak nie wszystko, nie warto, do póki sama wiesz co zrobiłaś, dlaczego itd. co do wiersza cholernie ludzki jak na ciebie. bardzo mnie wzruszył, i dla pewności czytałam dwa razy. nie jestem chyba odpowiednią osobą do komentowania bo wiersz zbyt przyćmił mi problem, który wierszowi nadaje specyfike i charakter. low ju :*

ps
mówie ci jeszcze raz, nie myśl że jest aniołkiem, naprawde nie jest, nie idealizuj go i nie zadręczaj co takiego złego zrobił, pomyśl że ważne jest to co wiesz i co do czego masz pewność, wszyscy jesteśmy ludźmi ułomnymi.

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Hm bardzo mnie zaciekawiło... plus. i tylko się przyczepię, że możnaby skasować "a" na końcu.

pozdrawiam /Arek

[Gość]

ja do piszacego- tak z ciekawosci...jakie wydarzenia Cie sklonily do napisania tego utworu ?...

[blady paznokieć]

moje życie, całe.

[Gość]

dziekuje za odpowiedz ;) .