Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wybaczysz mi, że wszystko przeze mnie.

blady paznokieć
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

blady paznokieć

blady paznokieć

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przyznaje ci się, do podniecających mnie kiedyś
naciąganych abstrakcjach w ludzkich głowach,
do lęku przed najlepiej nam znanym uczuciem
które przesładza nas na co dzień.
Każdego zbędnego uśmiechu i słowotoku
myśli, czasem trudno je okrzesać.

Do chorych snów w prawie każdą noc zmęczoną światłem
z potrzeby kontroli nad spodniami, które czasem
gdy odchodzę, zmieniają się w potwory -
Do których jeszcze nie nabrałam dystansu.

Do najmniejszego gwałtu mojej postaci
Rozmazanego cienia
- nie lubię kiedy nie oddaje
mi należytej czci.

A tak strasznie jest mi wstyd.

drewniane palce

drewniane palce

Opublikowano
Opublikowano

czaswem zastanawiam sie czy moje tak często używane stwierdzenia 'nie wiem co mam ci powiedzieć' wynikają z tego że poprostu nie ogarniam twojego świata, twoich obaw i problemów. pewnie tak właśnie jest. co to tematu w wierszu uważam że każdy ma tajemnice, które odkryte mogą nieraz zepsuć bardzo wiele, jak nie wszystko, nie warto, do póki sama wiesz co zrobiłaś, dlaczego itd. co do wiersza cholernie ludzki jak na ciebie. bardzo mnie wzruszył, i dla pewności czytałam dwa razy. nie jestem chyba odpowiednią osobą do komentowania bo wiersz zbyt przyćmił mi problem, który wierszowi nadaje specyfike i charakter. low ju :*

ps
mówie ci jeszcze raz, nie myśl że jest aniołkiem, naprawde nie jest, nie idealizuj go i nie zadręczaj co takiego złego zrobił, pomyśl że ważne jest to co wiesz i co do czego masz pewność, wszyscy jesteśmy ludźmi ułomnymi.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

ja do piszacego- tak z ciekawosci...jakie wydarzenia Cie sklonily do napisania tego utworu ?...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...