Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przeczytałam wszystkie i mam wrażenie że właśnie jako cykl nabierają dodatkowego znaczenia, zresztą o tym świadczy także dający do myślenia i powiązany z tematyką tytuł cyklu. I, III, IV moje faworytki/ci pośród serii, ale to ostatnie haiku przy którym wpisuje koment tez ładne:) Pozdrawiam

Opublikowano

dziękuję bardzo niezapominajko :-) cyklowych haików będzie jeszcze kilka. sama nie wiem ile... są w fazie tworzenia. może jeszcze dzisiaj umieszczę jedno - zobaczę. w każdym bądź razie dziękuję za wizytę i zapraszam do czytania :-)

pozdrawiam
kal.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Hmmm...
Z pewnością formy te, które tu przedstawiasz,
niespecjalnie mogą wpisać się w sztywny kanon wierszy haiku.
Głównie dlatego, że występuje tu mocno zaangażowany
podmiot liryczny, oddający swoje emocje i uczucia, plany, oceny
czyli zamiast w obrębie przyrody, poruszasz się
przez pola abstrakcji myśli ludzkiej. (może w różnym stopniu)
Już sam tytuł cyklu jest "niehajkowy".

Jednak rozumiem, czemu właśnie tu, publikujesz
te utwory. Są inspirowane przez haiku, i przez jego sympatyków
najlepiej mogą zostac zrozumiane.

Dodatkowo, oceniam je bardzo pozytywnie, subiektywnie zresztą :o)
Po prostu podobają mi się.
Co jednak nie przeszkadza mi, zwrócić uwagi na to, że napisać prawdziwe haiku
to wielka sztuka. :]

Pozdrawiam serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mimo iż w w/w słowach tkwi wiele zarzutów do 'haikowców', to - jest mi bardzo miło za słodycz, z jaką mogę czytać twój komentarz :) miło, ze widzą ci się moje psedohaiki. i chyba jestem zbyt oddanym wierszarzem, by nie uwidaczniać swoich uczuć, emocji.

trochę je unowocześniam, aczkolwiek - na pierwszy rzut oka - przynajmniej budową nie grzeszę :)

pozdrawiam
kalina

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Tak, cytat jest oczywisty. Wybacz, ale przez chwilę Cię nie zrozumiałem. Myślałem, że mówisz o liliach. Rzeczywiście, kiedy nie rosną w nas lilie, kontakt jest utrudniony. Tylko ten, kto kocha siebie, potrafi kochać innych. Gdy kwiat wypełnia "pustą butelkę", w ogrodzie pojawia się przestrzeń dla ludzi. Bez drugiego człowieka jesteśmy jak uczeń bez mistrza.   Wiara w niebiańską miłość czyni nas ludźmi. Odnajdujemy w sobie pierwiastek Boga – ugryzłem się w język, bo chciałem napisać po prostu "Boga", ale to byłoby bałwochwalcze. Dodałem "pierwiastek", drobinę światła.    Pozdrawiam serdecznie.    @Poet Ka   Jeszcze coś mi wpadło do głowy: Bóg jest miłością, jest także tajemnicą, którą odkrywamy każdego dnia na nowo. Nawet nienawiść jest formą zranionej miłości.    
    • Inspirujesz. Lewa i prawa półkula przypomina dwie strony rzeki. Krajobraz odbity w człowieku.  Dziękuję za wiersz.     
    • Uśmiech na twarzy nie musi oznaczać życzliwości, Podobnie jak krzyż na piersi nie świadczy już o miłości. Czyż Samarytanin nie potrafił kochać?   Szczere życzenia nie zapewniają pomyślności, A bezgraniczna miłość nie otwiera każdego serca.   Miarowy oddech dziecka nie tłumi lęku o jego przyszłość. Młodości prędko do dorosłości, A starość zachwyca swą niedojrzałością.   Mądrość daje poczucie niewiedzy, A nietęgie umysły lekko interpretują rzeczywistość.   I samotność bywa błogosławieństwem, A małe gesty potrafią zostawić trwałe ślady.   Cierpieniu można nadać sens A z każdej łzy wydobyć promyk nadziei.   Prawe życie nie bywa łatwe, A lekka śmierć i tak pozostaje ciężarem dla bliskich.
    • @Poet Ka jest coś w tym wierszu niepokojąco prawdziwego.  Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Czwarty u(po)twór z cyklu "Echo" link do piosenki poniżej:     Księżniczka zapłakała Zapłakała wiecznie śpiąca Nieomylny znak nam dała Woda nad jeziorem wrząca   Woda wrząca, wiatr wieść niesie Wojnę, ból przyniesie Wiatr zawiewa, woda wrze Zapłakała piękna w śnie   Płacze w śnie księżniczka Zgaśnie słońce, zapali wieżyczka Pęknie łoże, kamienna płyta Śmierć niechybnie nas powita   I kamienne łoże pękło Wojna to i piekło   Ach, zbierajcie się ludzie W śnie księżniczka płacze Dusza wnet z niej ujdzie Więcej nie zapłacze   Ach, kapłani, księża, święci Słońce już zachodzi Więcej niebem nie poleci Wojna, wojna ból urodzi   Zapłakała w śnie – Boże mój Piękna łka, marny los Zapłakała, płacze w głos Żałoby przyszykujcie strój   Treny, treny, ach, śpiewajcie Treny smutne Śmierci oczy powitajcie Sny okrutne   To rycerza sen się ziścił Wojna – znikła miłość Śmierć wygrała nam na złość Zamek złoty przyśnił   Nic nie winien, to tych dwóch Ach, sen, sen – znów i znów
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...