zabite a.p. dechami

[agnieszka puczynska]

dławię się lekami
ty tylko liczysz
sylaby i wersy
moich martwych
płuc

łuczywo ktoś kiedyś
jak światełko niewiedzy
dał w prezencie
a mnie nadal boli

rozpalone żelazo
wdycham codziennie
cudzej darowizny
sprzedanej "zero"

krajobrazu krople
wyplute ze snu
rana w papier
gwóźdź zbyt tępy

a ta moja koszula
wyblakła czerwona
i już nie wiersz
ale cyrograf

piszę naga wchodząc
a sień się zamyka
a jadu tyle wciąż
w tępych tabletkach

zabierz tę biel
zabij synapsy tłoku
harmonię wbij
jak powietrze
płuc

oddychaj...

[Seweryn Muszkowski]

Dość intersujący. Jest już trochę późno, i oczka już zdecydowanie położyły się w łóżeczku:), to jednak zaciekawił mnie ten wiersz. Wrócę do niego jutro! Mam nadzieję, że wytrzyma próbę czasu!:)

seweryn m.

[Kai_Fist]

dławię się lekami
ty tylko liczysz
sylaby i wersy
moich martwych
płuc

łuczywo ktoś kiedyś
jak światełko niewiedzy
dał w prezencie
a mnie nadal boli

ten fragment iście wyśmienity :)
a poza tym cały wiersz niezły

Pozdrawiam,
Kai Fist

[Dotyk]

Bolący jak rzadko

wiesz..kilka dni przed śmiercią Agnieszka Osiecka pisała do mojego przyjaciela:

"Ty Roman przyjedź szybko i przywieź mi trochę powietrza. Może nawet byś mógł poodychać za mnie"..

tak bardzo mi się skojarzyło...

niezwykły wiersz...bez znieczulenia..

ściskam cię - Mirka

[dorottta]

intrygujący wiersz, zapamiętałam pierwszą strofę bardzo, pozdrawiam.

[Mirosław_Serocki]

Dwa obok siebie o takiej tematyce... Przypadek?
Pozdr.

[agnieszka puczynska]

nie Mirku, podmiot liryczny się za bardzo spoufalił z sytuacją autora:)i choć dodane w różnym czasie to niestety nie udało się uciec przed najgorszym - przed sobą:)i echem:)))
pozdrawiam, agnieszka