mruczanka

[Natalia Kniaziewicz]

za oknami noc -
otul się ze mną
w jaśminowy puch
w półśnie zanurzony

nie patrz tak na mnie!
zielonodziwnym
spojrzeniem swoim
nie chcesz, czy sie boisz?

no, podejdź tutaj
i wyrzuć precz
wrodzony upór
nie gniewaj już się...

stworzenie dumne!
cierpliwość tracę
więcej nie proszę
patrz! zamykam oczy

sama we śnie się zanurze

widać koty zawsze muszą
chadzać własnymi drogami

[Krzysztof z Mysłowic]

Jest w Twoim wierszu coś , czego nie znajduję w większości czytanych tu wierszy : szczerość i ciepło , takie Wiesz , od serca. Aż chce się dodać - nareszcie !
Może w trzeciej i czwartej zwrotce słów troszeczkę za dużo , ale nawet to ma tutaj swój
urok. Dziękuję i proszę o więcej .

[Natalia Kniaziewicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za miłe słowa.
Zdaję sobie sprawę, że ten wiersz jest bardzo niedoskonały. Właśnie szczególnie końcówka najbardziej mi się nie podoba.
Może rzeczywiście pomyślę o zredukowaniu ilości słow. Aczkolwiek nie mam jeszcze zakończenia, które byłoby lepsze.