Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

I
dłoń
apostoł poznania
pyta piasek
o kształt ziaren

poeta otwiera oczy
(to tak jakby otwierał rany)

plaża nagi
krajobraz skał
nie idzie statek horyzontem
nawet mewy
tylko morze szumi

wstaje

II
idzie
wspina się na skały
nie ma z nich satysfakcji
szlachetnego bólu
but uwiera paznokieć
pęknął
poeta uśmiecha się krzywo albo łagodnie
z tej wspinaczki
nie będzie alegorii

III
idzie dalej
pustynią

IV
poeta widzi na horyzoncie
miasto
którego już nie ma

V
w mieście
słucha
odgłosów pamięci
szumu samochodów
szumu życia śmiechu
ciepłego stukotu
gdy kant książki napotyka
szlachetną materię drewna

wyje bezpański wiatr

VI
słychać śmiech rozpaczy

VII
poeta wyjaśnia
całkiem już poważny
to była Apokalipsa a to
jestem ja

idzie dalej

VIII
znów pustynia
poeta spotyka
człowieka
(prawie jakby spotkał
krzew gorejący
lub zupełnie tak samo)
pyta
gdzie sąd mój gdzie wyrok

IX
jesteś osądzony
to wyrok

X
to twój raj poeto
te skały bezwonne
światła słów nie zbruka mowa
i nie zmąci dzwonek do drzwi
zapach róż
tu myśl czysta nie ucieknie
(trzeba mieć dokąd uciekać)

XI
poeta uśmiecha się krzywo albo łagodnie

Opublikowano

nawet...ale wiersze o pisaniu wierszy, poetach, poetkach i miastach których już nie ma są hmm...nudnawe. drażni powtarzające się słowo, ja rozumiem- uwypuklenie czegoś, ale może w inny sposób, co? całość przypomina wędrówkę małego księcia (fuj, fuj, fuj). są punkty zupełnie niepotrzebne ergo wierszyk trochę przegadany. dąż do bardziej skondensowanej formy, a może może (w co wątpię) będzie tekścik zasługiwał na miano przyzwoitego. serdeczności

Opublikowano

Pozwoliłam sobie Bartoszu - spójrz, może coś z tego skorzystas. Pozdrawiam Arena

I
dłoń
pyta piasek
o kształt ziaren

poeta otwiera oczy
(to tak jakby otwierał rany)

plaża
krajobraz skał horyzont
nag bez statku
nawet mewy tylko
morze

wstaje

II
wspina się na skały
but uwiera paznokieć
bez satysfakcji
szlachetnego bólu
do pęknięcia

uśmiech poeta krzywo
może łagodnie z tej wspinaczki
nie będzie alegorii

III
dalej
pustynia

IV
na horyzoncie
miasto
już nie istnieje

V

słyszy
odgłosy pamięci
szumem samochodów
życia śmiechu
ciepłego stukotu
gdy kant książki napotyka
szlachetną materię drewna


VI
wyje bezpański wiatr
rozpaczliwym śmiechem

VII
to była apokalipsa a to
jestem ja
wyjaśnia




VIII
na drodze
znów pustynia
i człowiek
(zupełnie jakby
krzew gorejący)

pyta gdzie sąd
gdzie jego wyrok

IX
jest osądzony
to wyrok

X
to twój raj poeto
skały bezwonne
światło słów nie zbruka mowa
i nie zmąci dzwonek do drzwi
w zapach róż
myśl czysta nie ucieknie
(trzeba mieć dokąd uciekać)

XI
krzywy
może łagodny
uśmiech poety


I jeszcze - może jednak inny tytuł ?

Opublikowano

Tak.. tytuł jest dla mnie sporym problemem. Każdy okazuje się zbyt dosłowny lub zbyt niejasny.
Twoja wersja jest... twoja. Nie jest to poprawienie niezgrabności, jakie popełniłem, ale "przetłumaczenie" wiersza na używane przez Ciebie konstrukcje zdaniowe.
Miałem raczej nadzieję, że zostaną wskazane rzeczy, które mógłbym usunąć jako zbędne. Całe strofy, całe obrazy.
Mimo to dziękuję za pomoc.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Pamiętam mówiłeś, że tylko ja Że ponad wszystko, że po kres Mówiłeś… A muzyka smutno gra Tak smutno mi teraz jest   Pamiętam róże, uśmiech Twój Gdy mówiłeś… Teraz potok łez Z sobą sama toczę bój Mój uśmiech na zdjęciu sczezł   Dlaczego, gdy byliśmy tuż Ty w moje serce wbiłeś nóż   Już nie wiem, sama nie wiem jak Nie wiem… teraz tylko płacz i ból Tak smutno mi teraz, tak I gubię się w fałszu Twoich ról   Ile siebie ukryłeś przede mną Dlaczego nie powiedział nikt Że miłość nasza dla Ciebie – grą Na zawsze już mój uśmiech znikł   Mogłeś całym światem być Teraz trudno jest mi żyć   Zakochani, wszyscy mówili nam Wierzyłam, że Ty i ja to raj Teraz piosenkę smutną gram Daj mi choć nadzieję, daj   Ach, gdzie znikł serca żar Gdzie świetlisty oczu błysk I smutek nasz – to też dar U Ciebie i on znikł   Mogłam dać ci siebie – tylko to A między… kto był powiedz, kto   Tak trudno, gorzkie płyną łzy Nie mów nic, już nie Nie, to nie byłeś Ty Nie było mnie
    • @bazyl_prost   Dżin zapewne to działalność w.... poezji:) Pozdrawiam.
    • @Bożena De-TreCiszy się dzisiaj, w rozwrzeszczanym i ekstrawertycznym świecie, w ogóle nie docenia. Cieszę się, że istnieją jeszcze osoby, potrafiące to robić.
    • Refleksje o ciszy   Niektórzy mówią, że przeszłość nudzi. Marzenia są passe. A ja myślę… Słowa, gesty buduje się latami i wtedy tworzą się obrazy.   Między życiem a wiecznością zamieszkają w nas i zapełnią pustki, których nie znamy, bo marzenia są jak domki, ziarnka maku z pozoru takie same, a każde ma ciszę swą i inną paletę barw.   Czasami piszę, żeby zabić ciszę. Tak jak zabija się zwierzę? Zapytałby Mistrz gdyby żył. Nie… Tą, która boli, gdy widzisz jak z gniazda wylatuje ptak, a skrzydła jego zbyt wątłe, by unieść się mógł. To cisza, do której wracam po ciężkim dniu.   Wracają projekty widma. Słyszałam o furgonach porąbanych ludzi i boję się. Moja cisza to mój dom, pojony nektarem, co różne smaki ma. Jest jak makówka. Ziaren w niej wiele, a każde jedno… jedyne… najdroższe.
    • @Berenika97   Świetnie się czyta. Nie znam mitologii słowiańskiej, a teraz poznałam Welesa. :) Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...