Ofiara miłości

[Martencja M]

przychodzę po spowiedź
nagą w prawdę
bez łez
szczerą w sercu

posłuchaj proszę
w milczeniu sumienia
bezsilności

noc krucza
żadnych gwiazd niewinnych
tylko gniazdo obłudy
tuż obok schowane

nagle uderzenie
upadek na kamień
niema cisza w nieświadomości

potem strach
czystość, niewinność.
parzące krople krwi
rozwiewają niewiarę

pozostały mi tylko słone dni
zbezczeszczone czekaniem
na rozstaju dróg donikąd

widziałeś wszystko
choćby jedno pytanie
byłoby
teraz jest inaczej

nie odchodź!
proszę, postaraj się zrozumieć
zobaczysz, będziemy szczęśliwi we troje

zobaczysz, że będziemy szczęśliwi
nawet we dwoje

_________________________________________________________________________

Powyższy wiersz został już poprawiony.

[Martencja M]

Witam.

To miało być brutalne. Jeżeli człowiek przeżył dramat w życiu nie potrafi wypowiadać się racjonalnie. Dlatego słowa, jak to określiłaś "nie trzymają się kupy". Czy życie ciągle musi składać się z przerysowanych emocji i ogromnej liczby metafor?

Muszę powiedzieć, że nigdy nie poruszałam takich tematów w swojej "twórczości". Ten był pierwszy i pod wpływem prawdziwych wydarzeń.

Może mi się nie udało, a może po prostu natrafił wiersz na niewłaściwego odbiorcę. W pełni to rozumiem i szanuję.

Pozdrawiam
Martencja

Wcześniej była wypowiedź, którą pewna osoba usunęła. By nie było niejasności, wiersz się nie podobał.

[jasiu zły]

Chyba padłem ofiara tego wiersza.
Powiem tak, pisanie o uczuciach to trudna sprawa. Każdy czuje inaczej i potrzeba sporego warsztatu, żeby stworzyć coś dobrego.
Biorąc pod uwagę jaki wiersz ma tytuł, to i tak jest lepszy od wiekszości tych z serialowym słowem w tutule, które się tutaj pojawiają.
To jednak nie czyni dobrego wiersza. Mnie tu brakuje konceptu jakiegoś. To jest po prostu zwykła wypowiedź, mało ciekawa, mało poruszająca, jeżeli ją rozpatrywać w kategoriach poezji.
Podoba mi się za to jedna rzecz: "nagą w prawdę" - gdyby wiersz zawierał więcej takich perełek, byłoby naprawdę bardzo dobrze. Ale tak jak powiedziała moja poprzedniczka
Nie zgodzę sie z Julią, że wiersz odstrasza i że chce się go jak najszybciej skończyć. Ja przeczytałem go trzy razy, szukając czegoś dobrego i wcale bolesne to nie było.
Jednak moim zdaniem, wiersze powinny być pisane ze spora uwagą na estetykę i preferencje czytelników - na kimś, kto nie lubi takiej teamtyki, nie czuje tego typu emocji, albo zwyczajnie go to nie wzrusza, wiersz nie zrobi pozytywnego wrażenie. Brakuje warsztatu tutaj. Poza tym jednym wersem.

Pozdrawiam.

[Martencja M]

Cóż, dwie odpowiedzi o podobnym wydźwięku, każe mi się głęboko zastanowić nad wierszem.
Na spokojnie przemyślę go i spróbuję ująć tę tematykę w inny sposób z wykorzystaniem właściwego warsztatu. Zobaczymy co z tego wyniknie.

Pozdrawiam
Martencja

[Faramir]

Odnoszę czasem wrażenie, że dla opisania niektórych sytuacji, czy stanów (bardziej sytuacji) wiersze nie są odpowiednią formą.
Żeby samą sytuacje opisać, szczegóły, opisy - do tego nadaje się proza. W formie opowiadania wychodzi to naturalnie.
Wiersze to dla mnie natomiast, w większości, drugie dno, próby zrozumienia przyczyn, skutków, samych uczuć (ale nie suche ich wymienianie, które często można spotkać).

I proza, i liryka mają też jakieś swoje prawa, wedle których powstają, czego się po nich oczekuje.

Łączenie tego drugiego z pierwszym to sztuka niezmiernie trudna, sam nie wiem, jak miałoby to wyglądać, nigdy się na to nie porywałem, więc także i moje osądy to tylko balansowanie na granicy domysłu.

Ale wydaje mi się, że jak ktoś napisze sytuacje prozą i podzieli ją na wersy to nie będzie to wiersz (to żadne oskarżenie ani atak w kierunku autora), a jedynie podzielona na wersy uboga proza (uboga, bo próbując sprzedać się pod postacią wiersza rezygnuje z atrybutów, które o prozie także świadczą i uatrakcyjniają, opisy, dialogi, etc.).
Ten utwór to dla mnie własnie podzielony wersami kawałek prozy z elementami liryki (kilka metafor, choć nie jestem pewien, czy można po tym tylko stwierdzić, że to wiersz, w koncu w prozie też wystepują przenośnie)

Tak mi się tylko na marginesie nasunęło.

Bo tekst jest napisany sprawnie i czyta się go fajnie i bez zarzutu.
Tylko czy na pewno ten dział?

pozdrawiam serdecznie, Jędrzej.

[Martencja M]

Cóż, odważyłam się i może nie najlepiej to przedstawiłam, ale powiem jeszcze jedno, że poezja to nie tylko miłosne tryle, żółte słoneczko na niebie, itp. To samo życie, które w większości przypadków potrafi nieźle dać w kość. I to chciałam pokazać, otworzyć oczy na cierpienie i ból, który w tym przypadku jest tematem tabu. Może dlatego mój wiersz Czytelnikom się nie podba?

Pozdrawiam również serdecznie
Martencja

[Luthien_Alcarin]

wiersze to metafora, metafizyczny przekaż: dramaty tutaj nigdy nie są rzeczywiste i wychodzą blado: zaburza się targedia, i tworzy zbiór emocji-a to już nie konecznie musi być wiersz.

Pozdrawiam
Agata

[Noa]

Cóż muszę powiedzieć, że długo zastanawiałam się nad tym wierszem. Dla mnie jest jednak mocny i dobry.

Nie zgadzam się z Faramirem, że dla opisania niektórych sytuacji, czy stanów wiersze nie są odpowiednią formą.. W poezji wszystko można wyrazić.

Myślę, że akurat tematyka, którą wybrała Martencja, jest o tyle trudniejsza, iż jest ona obecnie tematem tabu i dlatego wiele ludzi buntuje się przed czytaniem czegoś takiego. Moja opinia jest taka, iż wiersz w takiej formie (prostej, mocnej, dosłownej) bardzo mi się podoba. Można byłoby zastosować metafory, ale wtedy za bardzo złagodziłyby one wydźwięk utworu i przez to stałby się on nieprawdziwy.

Pozdrowionka
Noa