Los wspomnień

[lenaszoltysek]

"Los wspomnień"

 

Wspomnienia są jak nieoddane książki

do zapomnianej biblioteki
Jak ostygnięta herbata
Raz z miodem, a raz gorzka
Jak nieoczekiwani goście,

czekający aż otworzymy im drzwi
Wspomnieniem jestem ja,
ciągle odwiedzam
kogoś kto mnie zna

Jestem echem,
odbijającym się od ścian
Z mgły,
jak krople rosy
zbieram ludzkie łzy

[Berenika97]

@lenaszoltysek

 

Delikatny, nastrojowy wiersz - szczególnie podoba mi się obraz „nieoddanych książek do zapomnianej biblioteki" i gdy mówiący sam staje się wspomnieniem - „echem odbijającym się od ścian". Pozdrawiam. :)

[LessLove]

@lenaszoltysek Bardzo ładny wiersz, piękne trafne porównania. Jest ktoś, kto nas wymyślił, zanim zobaczyliśmy siebie, wierzęe.