87#

[Posem]

W poczekalni
tylko słodki mróz
i opowieść, która czeka

 

im bardziej patrzę w siebie
tym bardziej widzę chaos
różnokolorowych mgłą obleczonych
krwi cierniowych

 

gdy wychodzę
znów czekam
na popielate 
jak chmury ciężkie
snute podróże

 

siedząc już przed komputerem
rozwijam okna
z upału, który zastygł na środku
ja w nim trwam
i słyszę, że takich temperatur
nie było od dawna. 

[Berenika97]

@Posem

 

Bardzo dobry wiersz o stanie zawieszenia. Świetnie budujesz napięcie między początkowym „słodkim mrozem” a zastygłym w finale dusznym upałem - jakby rosnący wewnątrz chaos dosłownie podnosił temperaturę otoczenia. Bardzo trafna dwuznaczność z „rozwijaniem okien” przed komputerem, która pięknie łączy przestrzeń cyfrową z próbą przewietrzenia własnej głowy.

Nie wiem, czy dobrze interpretuję, ale dla mnie to gęsty od emocji tekst. Pozdrawiam. :)

[Posem]

@Berenika97 No i dalej zaskakujesz mnie interpretacją. To nie jest źle. To przewietrzenie głowy, to poniekąd prawda. Próba odwrócenia uwagi od panujących upałów. Słuchanie muzyki itd. To bardzo prosty wiersz. "Słodki mróz" to działająca klimatyzacja. "Na popielate jak chmury ciężkie snute podróże" - tu chodzi o dym papierosowy, i wzory jakie niekiedy pokazuje. Myślę, że trochę rzuciłem światła. No i dzięki wielkie za czytanie. I za komentarz, który podnosi na duchu. Pozdrawiam. 

Edytowane 1 godzinę temu przez Posem (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Posem

 

Rozumiem, dzięki za odpowiedź. Nie palę papierosów ani nikt z mojego otoczenia - więc ta metafora dymu papierosowego byłaby dla mnie zagadką nie do rozwiązania! :)))

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  Pozdrawiam:)) 

[Posem]

@Berenika97 Hehe, rozumiem. Ja też nie palę, ale było już po... i była przerwa, więc się trochę nawdychałem. Cześć.