Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

z fałd sennych zasłon
wyłuskuje światło dnia
budzi do życia dom
napełnia go jak puchar


od świtu
w skupieniu przędzie czas
tka minuty
wyplata godziny


zbiera ze ścian echo twoich słów
kształtuje w dłoniach
przesuwa w palcach jak różaniec
tajemnice radosne
bolesne


o zmierzchu
chwyta puch
ze skrzydeł aniołów
wije poduszkę pod twoje sny


i nawet gdy kołysze ją
samotna noc
jeszcze w ciemnościach
lśni jasny płomyk wierności
na jej palcu

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez WarszawiAnka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@LessLove :  Dziękuję.

 

"Mężowie, kochajcie żony..."  

 

Ten wiersz powstał dla pewnego męża, aby cenił miłość swojej żony. 

 

Na tym portalu chciałabym jednak zadedykować go Tobie, w nawiązaniu do tego, co powiedziałeś mi o swojej żonie...

 

Pozdrawiam

 

 

@LessLove: Dziękuję.

 

 

Edytowane przez WarszawiAnka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@WarszawiAnka

 

Znakomity wiersz, który zatrzymuje  i zmusza do refleksji nad pięknem cichej, niepozornej, ale niezłomnej miłości. Zwykłe domowe czynności nabierają tu wymiaru niemal magicznego rytuału, a wierność jest światłem, które rozprasza ciemność.

Podziwiam wrażliwość i subtelność metafor. Piękny! 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×
×
  • Dodaj nową pozycję...