W swojej ciemności

[Somnia]

W swojej ciemności mam wtórną twarz

I każdy niepewny krok pozbawia mnie tchu 

Tak chciałabym móc wychylić się 

Poza krawędź luster poza krawędź drzwi 

Lecz między nami powiem nic nie jest po staremu 

Mam w sobie okruchy otuchy 

A mową odsłaniam się niby lilie tulipany 

A mową podlewam swój cień w upale

Dopiero kiedy mrużę powieki  

Wszystko wydaje się podobne 

Pozbawione prawdy 

Najchętniej więc otwieram oczy 

Niechaj ciemność mnie tak nie tuli  

Nie chcę umrzeć w objęciach życia 

Splamionego czarnym tuszem omotania  

Owijam się w kokon modlitwy łez 

Udając liść, suchy jak zwój 

Bez podsłuchiwań pająka 

 

 

 

[karenka]

Pięknie poetycko zobrazowany wiersz...widać w nim walkę między lękiem a pragnieniem zobaczenia świata takim, jaki jest...pozdrawiam z podobaniem*)

[Berenika97]

@Somnia

 

Ten wiersz ma niezwykle gęste obrazowanie "wtórna twarz w ciemności", "podlewam swój cień w upale" czy "kokon modlitwy łez" to metafory, które są niebanalne. Wers "Nie chcę umrzeć w objęciach życia" jest dla mnie najlepszy - paradoks, który świetnie oddaje wewnętrzne rozdarcie . Brzmi jak sobisty głos.