Zimowy lament

[ewan_mcteagle]

W zwykły styczniowy dzień
wychodząc z domu; do sklepu,
do pracy – dostrzec letnie,
słoneczne wzgórza, już zawczasu
poczuć jak statyczny prąd
biegnie przez palce
aż do krańców rękawiczek.

Wsłuchać się
w przechodniów rozmowy
wzmocnione echem odbitym
od płatków śniegu. W wieczorne ulice
jeszcze nie całkiem tak ciche i
zmarznięte jak domy dookoła.
Wyjść na spacer z kimś ukochanym
i odległym. Gdy pod butami trzeszczą
wspomnienia.

Wczuć się
w kochanków usta
zaplatane pocałunkami.
I pomyśleć, że ich spojrzenia
nadzwyczaj pospolite. Zależne są
jedynie od interpretacji.

Tak oto
w tych domysłach milczących
wtulić się tak, właśnie,
po prostu. W ten wspaniały,
styczniowy wieczór. Nie myśleć wcale
o czerwcu.

[Martinusiaaa]

Dzień dobry :-) wiersz natychmiast przypadł mi do gustu! Jest w nim taki nastrój... taki cudny specyficzny nastrój nie do określenia! Naprawdę bardzo bardzo ładnie :-)