Sto lat świetlnych

[Sekrett]

Starożytni mówili, że nie myślą o śmierci,

bo gdy ta przyjdzie, i tak nie będą już żyć.

 

A ja późną nocą, zamiast śnić, myślę o niej,

przytulam się mocniej do twojej piersi,

porównując życie do funkcji

która zamiast w nieskończoności

ma granicę w śmierci.

 

Starożytni wierzyli, że w snach

człowiek rozmawia z bogami.

 

A mi się dzisiaj śniło, że jesteśmy galaktykami.

Zaglądaliśmy sobie w układy słoneczne,

zastanawiając się, która z nas jest starsza.

Okazało się, że ty pierwszy odejdziesz

– ja się wtedy rozpłakałam! Przepraszam,

że zrzuciłam na ziemię deszcz komet.

 

Aż neony w sypialni zsunęły się z rolet,

przesunąłeś się ku czerwieni,

a pokój rozszerzył się dla nas,

byśmy jako galaktyki mogli zasnąć

przytuleni.

 

Starożytni mówili, że miłość jest pragnieniem,

by zawsze być razem.

 

Nie chcę mówić, że marzę o śmierci,

lecz pragnę, byś był wtedy daleko.

Tak ze sto lat świetlnych od mnie!

Żebym zawsze widziała cię żywego,

żeby światło twojego wybuchu

nigdy do mnie nie dotarło.

 

Gdy opadnie już pył po wszystkim,

co w nas umarło, spojrzę w niebo

 

– to jedyne, za które żyć warto,

nie ma nic wspólnego z bogami ani

pasem Oriona – lecz świeci między neonami,

gdy leżąc śmiejemy się, że po śmierci

zostaniemy galaktykami.

Edytowane 8 godzin temu przez Sekrett (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Sekrett świetny powrót! Dobry slamowy wiersz ;>)

No i kosmiczny. Dla mnie ekstra. Trochę też wyhamował z zalewającym strumieniem świadomości, co dla mnie lepiej. :-)

[Sekrett]

@Charismafilos Dziękuję! Też myślę, że nada się na slam

[Berenika97]

@Sekrett

 

Dobrze się czyta!  Powracające "starożytni mówili" jako kontrapunkt do bardzo współczesnych, intymnych obrazów (neony, funkcja matematyczna, galaktyki) tworzy ciekawe porównanie między odwieczną mądrością a osobistym, nocnym lękiem przed śmiercią bliskiej osoby. Świetny! :)

[Sekrett]

@Berenika97 @Leszczym Dziękuję, że wpadliście!