W objęciach chwili

[karenka]

Droga do serca
bywa odległa,
gdy zbyt mocno
mój wzrok utkwi
poza strefą czasu,
gdzie budzą się mrzonki
o sytym szczęściu.

 

Trudno zatrzymać się
w gonitwie myśli,
by żyć tym dzisiaj,
jak na czystej kartce
zapisywać siebie
w rytmie deszczowej melodii
bijących kropel o szybę.

 

Zapatrzeć się, jak biegną
jedna po drugiej,
lśniące jak łzy
na moim policzku.

 

I nie wiem, czy roztrząsać przeszłość,
wmawiając sobie,
że dawniej piękniejsze były dni,
czy w przyszłości
układać pasjanse
z nut, które
płyną w mojej głowie.

 

Zapominam, że teraz,
jak otwarta księga,
czeka, by ją czytać.

W ten szary poranek
zakładam kalosze
i  narzucam przeciwdeszczowy płaszcz.

 

Uśmiecham się do chmur,
które z wiatrem
grają w berka.
Aż chce się żyć i tańczyć.

 

Może nie trzeba
stale przeskakiwać siebie,
tylko objąć te chwile darowane
jak drogocenne perły
i w nich zanurzyć ciało i duszę...

[Charismafilos]

@karenka racja, mamy tylko dzis.

[andrew]

@karenka

...

miłe wczoraj 

zdobione kwiatami 

zostało już za nami 

 

a jutro 

 

jutro pragnie 

zobaczenia 

nie tylko tęsknego

westchnienia 

 

ono nie obiecuje 

ono wiele oferuje 

gdy w nas 

ochotę poczuje

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Alicja_Wysocka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Właśnie tak :)

[Berenika97]

@karenka

 

Piękna refleksja o tym, że szczęście nie leży w przeszłości ani przyszłości, tylko w umiejętności zatrzymania się w teraźniejszości. Ten obraz kaloszy i przeciwdeszczowego płaszcza jako gestu akceptacji dnia jest świetny! Pozdrawiam. :)) 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - Uśmiecham się do chmur,
które z wiatrem
grają w berka. - romantycznie to brzmi - tak lubię -

                                                                                              Pzdr.wieczorowo.