Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

w trumnie, trudno nie wiercić się.

Tomasz.O
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz.O

Tomasz.O

Opublikowano
Opublikowano

Gdy dopadnie mnie śmierć 

czego by nie powiedzieć 

niejedynym który odejdzie będę 

i w trumnę me zwłoki zapakują 

listem poleconym w ziemię

wyślą z kodem muzycznym 

przy płaczu bliskich 

tak po czasie stwierdzę 

w trumnie ciężko  nie wiercić się

nie wiem czy pozycja niewygodna 

ale uwiera 

po śmierci męczące czekanie 

nim  natłok ziemi trumnę połamie 

kiedy wilgoć deszczu 

sprawi spróchnienie 

wejdą larwy Conicera tibialis

 w końcu dla kogoś pożywieniem będę 

wznieci się życie 

nowe i lepsze 

Kości zostaną niczym ram pamięci 

zresztą szkielet to dzieło Boga

resztę  budujemy sami 

ale po co po śmierci

masa mięśniowa 

brzuszek piwny i

tusz wisceralny 

troche to banalne 

umysł już nie sprawi  figla 

nie poplącze rzeczywistości z mirażem 

język nie potrzebny o kim plotkować

wiercąc się w trumnie samemu 

może wrócę we śnie 

ale po co 

kolejny koszmar 

nikomu nie życzę 

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Benjamin Artur
      Pociąg

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @Konrad Koper @Wiechu J. K. @Berenika97 Dziękuję Wam za wizytę i słowa. Najpiękniejszy jest impuls, który z jednego wiersza rodzi następny. Pozdrawiam:)
    • lovej
      Przygoda i miłość

      Przez lovej · Opublikowano

      @Tomasz.O   Inne mam na to spojrzenie . Dziękuję za każde słowo o moim wierszu .
    • Witalisa
      Refleks-ja

      Przez Witalisa · Opublikowano

      @Starzec – oto jest pytanie... (istnieje pojęcie kary naturalnej: w postaci konsekwencji czynu). Pozdrawiam również.
    • Tadeusz Koch
      Agnieszka na saksach.

      Przez Tadeusz Koch · Opublikowano

      Agnieszka na saksach. Słyszeliście o sójce, co za morze chciała? Agnieszka ten wyczyn z rana przebijała! Na saksy dziś rusza, walizy już pękają, A skarpety w pralce: „Auf Wiedersehen!” wołają. Bus już podjeżdża, kierowca trąbi srodze, A Aga kolanem walizę gnie po drodze. Wskakuje i rusza, aż nagle myśl ją ściska: „O rany, a fajki?! Zostały na miskach!” Telefon znalazła, wiec spokój w duszy gości. Kupi fajki na tankszteli, bez żadnych trudności! Serce ma złote, choć w głowie czasem zamęt, Dla dziadka w Niemczech to prawdziwy diament. Pożartuje, pogada, herbatę zaparzy, I od razu uśmiech wraca na staruszka twarzy. Roztrzepana trochę, jak kura w wichurze, Czasem coś zgubi, coś zostawi na górze. Niecierpliwa wielce, lecz gdy trzeba pierwsza, z pomocą wyciąga swoje dobre ręce. Silna dziewczyna, prawdziwa i szczera, Choć czasem pół domu do walizki zabiera. Więc niech sobie w busie przymknie zmęczone oczy,, Bo gdy tylko dojedzie, dziadek z radości podskoczy! A gdy znów zapyta: „Czy wszystko zabrałam?”, To pewnie dla fajek nie będzie wracała!                                     Tadeusz KOCH 
    • Benjamin Artur
      W bajkowym śnie

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Kiedy byłem dzieckiem, popijałem ambrozję z mchu. Zajadałem się niebiańskim musem. A na deser ptasie mleczko w klarownym syropie z róż skapywało mi wprost do ust.   Dzisiaj podniebienie moje wypełniają tylko dziecięce, waniliowe słodkie bzdurki. Piernikowa chata z bajki i cukrowa wata z chmurki.   Baba-Jagi zaklęte słowa wabią mnie, gdy ulicami nocą błądzę. Tajemnicza Złota Ręka tarką gładzi mnie. Słyszę wszystkie myśli złe i czuję siarki spalonej oddech.   Nie mogę już doczekać się… Co to będzie, jak to będzie, kiedy za kilka lat ze snu narodzą się wszystkie dobre bajki. Obdaruję nimi dorosłe już wszystkie na ziemi dzieciaki.   Będziemy razem znów popijać ambrozję z mchu. Zajadać się niebiańskim musem. A na deser ptasie mleczko w klarownym syropie z róż skapywać nam będzie wprost do ust…     Limboskiemu – z podziękowaniem za koncert.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...