81#

[Posem]

Dziś 
idę drogą
a na niej liście
które kruszeją pod naciskiem 

 

tak kruszę się
gdy nie widzę słońca
które maluje mój dzień

 

a słońce to taka mała dusza
która żyje jak serce
pełne
nie z braku powietrza
lecz z powodu drogi, która jest za zakrętem. 
 

[Berenika97]

@Posem

 

Bardzo obrazowy wiersz - podoba mi się paralela między kruszącymi się liśćmi a wewnętrznym kruszeniem się podmiotu lirycznego, gdy brakuje mu światła. To proste, ale trafne porównanie natury i emocji.

Najciekawszy jest obraz "słońca jako małej duszy" – to nietypowa, poetycka metafora, która nadaje wierszowi delikatności i ciepła. Podoba mi się też zaskakujące zakończenie – serce "pełne nie z braku powietrza, lecz z powodu drogi, która jest za zakrętem" – to niejednoznaczne, intrygujące domknięcie, które zostawia przestrzeń do własnej interpretacji (nadzieja? niepokój przed nieznanym?).

Subtelna, refleksyjna poezja – dobrze oddaje nastrój niepewności połączonej z cichą nadzieja