Pod kloszem

[Berenika97]

kocha

za moment
w którym światło
pomyliło mnie z ogniem

rozchyliłam się
cała w czerwieni

to wystarczyło

od tamtej pory
jestem dowodem
że piękno zdarza się naprawdę

przeglądam się
w jego źrenicach

widzę różę

nie siebie

sprawdzam płatki

czy noc
zostawiła na brzegach
cienką biel

ciało wie wcześniej
niż kolor odejdzie
niż zapach
przestanie wracać do skóry

boję się jego wzroku
kiedy zauważy

że kwitnienie
nie jest miejscem
w którym można zostać

zielona
uparta
naga -

łodyga czekała od zawsze

niech więc odejdzie
zanim podniesie klosz

zanim zobaczę
jak zachwyt
myli z miłością

 

 

insp. Antoine’a de Saint-Exupéry, "Mały Książę".

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Posem]

@Berenika97 Dobrze poruszony problem toksycznego związku, gdzie najważniejsze są gabaryty, a nie rozum czy serce drugiej osoby. Zauroczenie trwa chwilę, a jak się okazuje, najważniejsze to wytrwać w zwykłej codzienności. Miłość to taki oszust, czasem potrafi solidnie namieszać. Pozdrawiam. 

[Sylwester_Lasota]

Jakoś inaczej odebrałem ten wiersz niż poprzedni komentujący. Dla mnie, to refleksja nad przemijaniem i jego konsekwencjami w związku. To tak w dużym skrócie.

Pozdrawiam.

 

[andrew]

@Berenika97

...

piękna pogoda 

nawet słońce ... 

 

patrzymy 

na owoc zwisający 

na gałęzi jabłoni 

 

widzę deser 

już chciałem zerwać 

 

spojrzałem na nią 

spogląda zamyślona 

jakby nieobecna 

 

ciekawe co widzi 

o czym myśli 

 

to przecież tylko 

zwykłe jabłko 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[karenka]

piękna subtelna poezja, która ukazuje, jak łatwo zachwyt nad czyimś pięknem pomylić z prawdziwą miłością...pozdrawiam cieplutko*)