Rozedrgane myśli

[Benjamin Artur]

Drżące myśli, rozedrgane słowa.

W pamięci nosisz zdjęcie wyblakłe.

Wspomnienie, co niewiele pamięta.

 

Znam język swój.

Znam język twój.

Od czego bolą mnie słowa?

 

W duszy chowasz naświetloną kliszę.

Może jeszcze starczy sił,

by ją reanimować.

 

Pomiędzy wierszem a piosenką

płynie sucha rzeka.

Na jej skraju tkwisz.

Spoglądasz w nurt.

 

Drżące myśli, rozedrgane słowa.

Topią sens, topią rytm.

Wejdę w nią.

Znam język swój.

Znam język twój.

[andrew]

@Benjamin Artur

...

gdyby tak real

zajrzał w wiersze

 

może by życie

im przywrócił

i marzenia skrócił 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

 Metafory "naświetlonej kliszy" i "suchej rzeki" między wierszem a piosenką robią wrażenie – oryginalne, mocne obrazy. Refren "znam język swój, znam język twój" spina całość klamrą i brzmi jak zaklęcie. Niejednoznaczny, klimatyczny tekst, który zostawia dużo przestrzeni do interpretacji.

 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Cieszę się, że dostrzegłaś spójność obrazów i rolę refrenu. Zależało mi na pozostawieniu przestrzeni do własnych odczytań.  Bardzo cieszy mnie fakt, że spodobał Ci się jego klimat. Pozdrawiam gorącą:)

@andrew Dziękuję. Cieszę się, że tekst zainspirował Cię do napisania własnych wersów. Serdecznie pozdrawiam :)

[Benjamin Artur]

 

@Poet Ka   - dziękuję :)) 

@viola arvensis   - dziękuję :)) 

Edytowane 2 godziny temu przez Benjamin Artur (wyświetl historię edycji)