Gdzie rdzewieją miecze: 105. Kości bogów spadły gdzie indziej

[Łukasz Jurczyk]

105. Kości bogów spadły gdzie indziej

(narrator: grecki najemnik w służbie Aleksandra)

 

1.

 

Pilnowaliśmy kamieni.
Nawet kozy
omijały to miejsce.

 

2.

 

Śmialiśmy się z fortu.
Stare psy
też lubią udawać młode.

 

3.

 

Mechanikos*
narzekał, że tu nie ma
kogo miażdżyć.

 

4.

 

Wieść przyszła zadyszana,
potknęła się na progu:
„wszyscy wybici”.

 

5.

 

Grecy z garnizonu
poszli w piach —

jak bydło w rzeźni.

 

6.

 

My zaś żyjemy,
bo ktoś źle narysował
mapę.

 

7.

 

Bo bóg losu
rzucił kośćmi
i zapomniał o nas.

 

8.

 

Teraz czekamy na króla —
wybawcę
albo grabarza.

 

*mechanikos - inżynier wojskowy. Tutaj ironicznie o operatorze katapulty.

 

cdn. 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To znakomite i na wskroś współczesne studium żołnierskiego losu.

Narratorem jest cyniczny i zmęczony najemnik. Na początku jest obraz nudy i bezsensu. Fort jest żałosny, a porównanie do „starych psów” sugeruje, że żołnierze - zaprawieni w bojach, są już zgorzkniali i bez złudzeń. Postać Mechanikosa wprowadza element groteski.

 

Przejście od nudy do tragedii jest gwałtowne. Wieść o masakrze jest ukazana genialnie - „zadyszana, potknęła się na progu”.

Reakcja narratora na rzeź swoich rodaków jest wstrząsająca - Grecy giną „jak bydło w rzeźni”. Śmierć na wojnie to mechaniczny ubój, a piach pochłania wszystko bez różnicy.

Tytułowe „Kości bogów” to gra słów - oznaczają zarówno kości do gry (ślepy los, hazard), jak i kości ludzkie (szczątki).

 

Jedni zginęli, inni nie , „bo ktoś źle narysował mapę”. Bóg losu to hazardzista, który rzucił kośćmi i po prostu zapomniał o tej konkretnej jednostce. Ich życie to błąd w boskim systemie.

 

W ostatniej strofie jest spojrzenie na Aleksandra Wielkiego. Król może być „wybawcą” albo „grabarzem”. Dla najemnika zostaje tylko bierne, fatalistyczne czekanie.

 

Fantastyczny , uniwersalny tekst!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Jest to wstęp do nadchodzącego już za parę części bardziej rozbudowanego wątku, który będzie trochę moją licentia poetica :)

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Myślę, że będzie ciekawie. :) 

 

Zmęczeni, wyzuci,

Nie wiemy, co władca w swych dłoniach nam rzuci.

Dla wielkich my pyłem,

dla wojny my cieniem,

Czekamy na wyrok podszyty znużeniem.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Gnijemy w ciszy na krańcu świata,

Gdzie brat już w twarzy nie pozna brata.

Dla Aleksandra jesteśmy pyłem,

Cieniem na piasku, żywym kamieniem.

 

Lecz przy machinie, gdzie rdzewieje wrota,

Gdzie katapulta wciąż kamień miota,

Błysnęła iskra w tym strasznym cieniu:

Dahijka młoda o dzikim spojrzeniu.

 

Dziewczyna z wrogów, z obcego plemienia,

Przez pył przychodzi jak łyk wytchnienia.

Gdy kręcę korbą, liny naciągam,

W jej czarnych oczach przed światem uciekam.

 

Wódz goni gwiazdy i boskie miano,

Nam w twarz tu podłym piaskiem sypano.

Lecz pośród nędzy, wojennych znojów,

Ona jest dla mnie przystanią pokoju.

:))

 

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Piękny , klimatyczny wiersz!  Motyw miłości przy rdzawej katapulcie - cudne! 

 

Niech wódz w swych snach zdobywa nieba,

Mnie do wygranej niewiele potrzeba.

Choć wokół piach i wojenna trwoga,

W twoich ramionach nie szukam boga.

 

Gdy rdzawa korba milknie w półmroku,

Ja szukam prawdy w twym jasnym wzroku.

Niech Aleksander pół świata podbija,

Skoro twój uśmiech mój smutek zabija.