błąd przekładu

[Berenika97]

@Christine

 

Czasem jedyną uczciwą odpowiedzią na cierpienie nie jest wyjaśnienie, lecz odwaga, by pozostać przy pytaniu. :)

 

Ja też dziękuję i serdecznie pozdrawiam. :)

@Toyer

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za tę głęboką refleksję. To prawda, że biblijny Hiob jest symbolem doskonałej pokory. Mój wiersz jest jednak głosem kogoś, komu tej pokory zabrakło - dla kogo cierpienie przestało być celową próbą, a stało się niezrozumiałym językiem. Tym bardziej doceniam Twoje spojrzenie z zupełnie innej, pełnej nadziei perspektywy!

Serdecznie pozdrawiam. 

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za tak wnikliwe i piękne odczytanie mojego tekstu. Twoja interpretacja o uldze, która - choć bolesna - pozwala iść dalej na własnych zasadach, dodaje temu wierszowi zupełnie nowej, dającej siłę warstwy. Nawet nie wiesz, jak bardzo cieszą mnie takie słowa!

Serdecznie pozdrawiam. :)

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

Użyłeś przepięknego i przejmującego porównania. Ból narodzin, to pierwsze nagłe odcięcie od źródła bezpieczeństwa, idealnie oddaje to, co czuje podmiot liryczny nie odróżniając już "stworzenia od porzucenia". Bardzo dziękuję za tak głębokie i trafne czytanie.

Serdecznie pozdrawiam. :)

@andrew

 

Bardzo dziękuję! 

Ciekawa i bardzo trafna metafora. Budujemy te nasze wieże z klocków (oczekiwań, iluzji), chcemy mieć je na wyłączność, a potem wystarczy podmuch wiatru, by zamieniły się w ruinę... Pięknie dziękuję za ten poetycki komentarz i inne spojrzenie na tekst. 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

[Charismafilos]

@Berenika97 odważne, ale przy tym szczere. PL dobre pytania i wątpliwości ma, takie ludzkie, codzienne.

[Berenika97]

@Stary_Kredens

 

Bardzo dziękuję za komentarz! 

 

Małe sprostowanie: wiersz mówi „jesteś nieobecnym architektem ruin”, co odsuwa tę odpowiedzialność od podmiotu lirycznego i kieruje ją wyżej (lub ku komuś, kto odszedł).

A co do zakończenia - tak, ono ma prawo brzmieć obrazoburczo. To krzyk człowieka w momentach, gdy ból staje się tak wielki, że obietnica zbawienia wydaje się wręcz nierealna, odległa, jak pomyłka w tłumaczeniu. Bardzo dziękuję za tak głęboką analizę!

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję za tak głęboki, wielowymiarowy komentarz. Twoja refleksja o tym, że cierpienie jest językiem nieprzetłumaczalnym dla kogoś, kto go w danej chwili nie doświadcza, trafia w samo sedno mojego tekstu. Genialnie ująłeś też kwestię błędów przekładu - nawiązanie do filmu Coppoli idealnie tu pasuje, bo przecież to, co najważniejsze, najczęściej gubi się gdzieś "między słowami". Przede wszystkim jednak pragnę złożyć Ci szczere wyrazy współczucia z powodu nagłego odejścia kolegi. Dziękuję, że podzieliłeś się tak osobistym i trudnym doświadczeniem pod moim wierszem. Pozdrawiam serdecznie.

@Posem

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za ten komentarz. To fascynujące, jak poezja rezonuje z naszą codziennością. Masz rację - ten otaczający nas świat, pełen presji, niepewności i hejtu, bywa przytłaczający, a to wpisuje się w ten mój wierszowy "trąd świata i jego mechanizmy". Bardzo doceniam, że podzieliłeś się tą gorzką, ale trafną życiową refleksją i że dostrzegłeś tę nadzieję na końcu.

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! 

To prawda, twórczość potrafi być niezwykłym schronieniem i sposobem na przepracowanie trudności. Bardzo dziękuję za ten mądry głos pod wierszem i za tak ciepłe, budujące życzenia.

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Charismafilos

 

Bardzo dziękuję! 

 Zależało mi właśnie na tym, żeby PL nie ukrywał się za wielkimi, patetycznymi słowami, ale mówił o wątpliwościach, które w chwilach kryzysu stają się bolesne i bardzo namacalne. Cieszę się, że dostrzegłeś w tym tekście  ludzką twarz buntu.

Serdecznie pozdrawiam. :)

[Charismafilos]

@Berenika97 :) bunt ma na ogół ludzką twarz lub tych, którzy mówią Non serviam. 

Bunt jest często etapem kryzysu, a kryzys ma obie opcje w sobie: szansa bądź upadek.

Ważne aby być człowiekiem, ze wszystkimi tego dobrodziejstwami ;)

[Berenika97]

@Charismafilos

 

Masz absolutną rację. To poetyckie Non serviam rzadko jednak rodzi się z pychy - częściej z bezsilności i zagubienia w tym kryzysie, o którym piszesz. Mój PL stoi właśnie na tej granicy, w zawieszeniu między upadkiem (w tytułowe ruiny) a szansą na znalezienie nowego języka. A te "dobrodziejstwa" bycia człowiekiem... cóż, przyjmuję je w całym pakiecie, razem z prawem do wątpliwości :)  

[Charismafilos]

@Berenika97 cała gra toczy się o wolę. Można ją scedować po długiej walce, zmęczeniu bezsilności i zagubieniu w kryzysie, a można oddać za przysłowiową paczkę fajek. Nikt jednak nie może siłą jej odebrać, ani zły, ani dobry - można ją tylko oddać. Ja mimo wszystko wierzę, że jest na tyle silna, że zawsze może przechylić się na dowolną stronę, gdzie skierowany zostanie wektor.

[Berenika97]

@Charismafilos

 

Niezwykle mądrze to ująłeś. Wolna wola jako ta ostatnia twierdza, której nikt nie może zdobyć siłą - to bardzo mocne, egzystencjalne podejście.

Mój wiersz bada właśnie ten moment skrajnego zmęczenia i bezsilności, kiedy człowiek ma poczucie, że ten wektor gdzieś mu się wymyka, a on sam staje się jak ta "glina zapominająca dłoni".

Twój komentarz jest jednak pięknym przypomnieniem, że ta siła w nas drzemie zawsze, nawet w ukryciu. Taki wniosek daje bardzo potrzebne światło na koniec. Ogromnie dziękuję za tę niezwykłą, intelektualną podróż pod moim tekstem!  :)

@Kapirinia @Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Charismafilos]

@Berenika97 to jako epilog malutki jeszcze dwie kwestie:

1. Ta glina przywiodła mi, nie wiem czy zamierzone ciekawe biblijne skojarzenia:

- Biada temu, kto spiera się ze swoim twórcą,
dzbanowi spomiędzy dzbanów glinianych!3
Czyż powie glina temu, co ją kształtuje:
«Co robisz?»
albowiem jego dzieło powie mu: «Niezdara!» [Iz45,9]

- «Czy nie mogę postąpić z wami, domu Izraela, jak ten garncarz? - wyrocznia Pana. Oto bowiem jak glina w ręku garncarza, tak jesteście wy, domu Izraela, w moim ręku. [Jr18,6]

- Czyż garncarz nie ma mocy nad gliną i nie może z tej samej zaprawy zrobić jednego naczynia ozdobnego, drugiego zaś na użytek niezaszczytny? [Rz9,21]

myślę, że one sporo dodają do rozważań PL ;)

i już ostatnia rzecz

2. Walka o wolę to jak mamienie umysłu, oszukiwanie go, że nie może, albo, że musi... jak upijanie, uwodzenie... obie strony to stosują, choć każda z inną motywacją ;)

 

Dzięki za ciekawe rozważania i wiersz!

 

Znikam już