Na nowe jutro

[karenka]

 

Zagalopowani

za tym, co ulotne,
gubimy tożsamość.

 

Chłoniemy smaki świata
bez opamiętania się,
aż po zawrót głowy.

 

Czy da się tylko brać
i łapać chwile szczęścia,
gdy jeszcze los łaskawy…?

 

Może już czas zatrzymać się,
zanim zróżowieje zmierzch,
i zatęsknić za wolnością –

 

taką, która nie rani,
nie zaciąga długów
po wieczne czasy.

 

Jeśli miłość ma ostatnie słowo –
pozwól, Boże,
utkać z niej nowe jutro.

[Benjamin Artur]

@karenka Celny opis współczesności i masowych zachowań, które stają się dla nas przestrogą. A do tego piękne, pełne nadziei zakończenie. Świetny wiersz.

[andrew]

@karenka

...

które jak wtedy...

 

nie potrzebowało

marzeń 

cieszyło się

codziennością

piękniejszą

od nie jednego snu 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[hollow man]

@karenka

Stary temat i tak mi się wydaje, że jednak poruszasz się w przewidywalnej trajektorii.

Brakuje mi takiego... Żeby oddać czego mi brakuje, użyję francuskiego terminu, którego nie potrafię zastąpić czymś bardziej przyswajalnym...

Brakuje mi 'jebnięcia'.

Ale to wiesz... Opinia przechodnia.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo –
pozwól, Boże,
utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak - 

                                                                                                          Pzdr.słonecznie. 

[karenka]

@Benjamin Artur

dziękuję za miłą gościnę z serdecznym słowem komentarza...pozdrawiam najcieplej*)

@andrew

dziękuję za miłą gościnę i ten, piękny wymowny komentarz...pozdrawiam pogodnie*)

@hollow man

dzięki za przeczytanie i komentarz... czasem bardziej niż efekt zależy mi na tym, by tekst zostawił po sobie cichy ślad... ale doceniam, że napisałeś, czego Ci zabrakło...miłego dnia życzę*

@Waldemar_Talar_Talar

dziękuję za miłą gościnę i serdeczny komentarz...pozdrawiam pogodnie*)

[hollow man]

@karenka

Fajnie. Zuch Dziewczyna odporna na lekkokrytyczne komentarze.

[Berenika97]

@karenka

 

Wiersz świetnie oddaje niepokój współczesnego pędu za doznaniami - "chłoniemy smaki świata bez opamiętania się"- to celne uchwycenie tej gonitwy, w której gubimy siebie. Podoba mi się pytanie retoryczne w drugiej strofie, bo nie daje łatwej odpowiedzi, tylko zawiesza czytelnika między pragnieniem chwytania chwil a świadomością, że "los łaskawy" nie trwa wiecznie.

Podoba mi się  też obraz wolności, która "nie rani, nie zaciąga długów po wieczne czasy" - to dobre rozróżnienie między pozorną wolnością a prawdziwą, która nie kosztuje nas siebie samych.

Zakończenie modlitewnym tonem ("pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro") nadaje wierszowi ciepła i nadziei - po całej refleksji nad utratą i pędem, miłość staje się punktem, z którego można zacząć od nowa. Piękne domknięcie całości.