Gdzie rdzewieją miecze: 103. Nie jesteśmy cieniami

[Łukasz Jurczyk]

103. Nie jesteśmy cieniami

(narrator: spiskowiec z Cyropolis)

 

1.

 

Wiem, że ściany słuchają —
niech słyszą,
że nie jestem niewolnikiem.

 

2.

 

W bramach, w stajniach,
pod płachtą na targu
zbieramy ludzi.

 

3.

 

Mówisz: „to tylko psy wojny”.
Ale to psy,
które wchodzą nam do domów.

 

4.

 

Ich odór zostaje w powietrzu —
miesza się z naszym chlebem,
z naszym snem.

 

5.

 

Król przyjdzie?
Niech przyjdzie, niech zobaczy,
co po nim zostanie.

 

6.

 

Ojcze, nauczyłeś mnie,
że człowiek to coś więcej
niż posłuszny cień.

 

7.

 

Rodzina to ciężar,
ale też powód,
żeby nie klękać.

 

8.

 

Wolność kosztuje.
Niewola tylko
rozkłada rachunek na lata.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Jak to u Ciebie - tekst jest tak uniwersalny, że mógłby opisywać każdy ruch oporu w historii ludzkości - od antycznych rebelii, przez okupację podczas II wojny światowej, aż po współczesne konflikty.

 

Na początku - „Wiem, że ściany słuchają” - czyli zaczyna się od motywu paranoi i strachu przed inwigilacją, ale spiskowiec akceptuje ryzyko i odrzuca mentalność niewolnika.

A bunt - to ruch oddolny, angażujący zwykłych ludzi. Bo okupacja to wchodzenie do domów, wróg jest jak wszechobecny brud.

 

Narrator rzuca wyzwanie „Królowi” czyli Aleksandrowi - spiskowcy wolą zniszczyć swoje miasto i zginąć, niż oddać je w ręce tyrana. To ogromna determinacja.

Rodzina w czasie wojny to słaby punkt, „ciężar”, przez który łatwo człowieka zaszantażować. Jednocześnie to właśnie troska o bliskich i chęć zapewnienia im godnego życia jest ostatecznym powodem, „żeby nie klękać”.

 

Piękny aforyzm - „Wolność kosztuje” - bunt wiąże się z drastyczną ceną - krwią, śmiercią, zniszczeniem.

Złudzenie, że bierność zapewnia przetrwanie, zostaje brutalnie rozwiane. Niewola nie jest darmowa - jej ceną jest powolne umieranie godności, ciągły strach i upodlenie. Zapłata jest ostatecznie wyższa, choć uiszczana w ratach przez całe życie.

 

Znakomity tekst!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Jestem ciekawy, co popchnęło mieszkańców Cyropolis do tego desperackiego kroku. Źródła tego nie naświetlają :(

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

A czy to nie w tym właśnie czasie wybuchło powstanie pod wodzą Spitamenesa? Może to jego początkowe sukcesy oraz wezwania do zrzucenia obcego jarzma dały mieszkańcom Cyropolis odwagę do działania?

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Zgadza się. Bunt Cyropolis w zasadzie otwiera powstanie Spitamenesa. Tylko zastanawiają mnie motywy mieszkańców miasta, którzy ryzykując życiem swoim i rodzin oraz losem miasta, postanowili poprzeć Spitamenesa rzucając rękawicę Aleksandrowi. 

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Mogłabym to samo pytanie zadać Tobie, ponieważ jesteś w tym temacie profesjonalistą. Skoro źródła na ten temat milczą, to możemy sobie tylko "pogdybać".

Uważam, że mieszkańcy Cyropolis nie byli samobójcami. Ich decyzja być może była mieszanką skrajnej desperacji (poczucia, że bez walki i tak zostaną zniszczeni, jak Warszawa w 1944 roku) oraz chłodnej, choć ostatecznie błędnej kalkulacji militarnej (wiary w geniusz Spitamenesa i pomoc Scytów, co przypomina polskie nadzieje na pomoc Zachodu w 1830 czy 1944 roku).

Może rzucili wyzwanie Aleksandrowi, bo uznali, że cena niewoli przewyższa ryzyko śmierci w walce.

Dziś trudno jest odtworzyć mentalność i sposób myślenia ludzi ze środkowej Azji sprzed ponad dwóch tysięcy lat.  Pozdrawiam. :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

To manifest niezłomności i godności. Poemat fenomenalnie kontrastuje brutalną, brudną fizyczność okupacji (odór, stajnie, psy) z wzniosłymi, niematerialnymi wartościami (wolność, pamięć ojca, duma). Znakomity wiersz!

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Historia na pewno uczy, aby być ostrożnym w projekcji swoich marzeń/życzeń :)

 

Pozdrawiam 

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Odwieczny spór realistów i romantyków :)

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Chciałabym w to wierzyć. :) Ale patrząc na to, jak trudno przekładać wiedzę o przeszłości na wnioski dla teraźniejszości i przyszłości -  coraz częściej myślę, że historia to jednak niedocaniana nauczycielka.:)  Pozdrawiam. :)