Krystyna Skarbek

[Berenika97]

Była podobna do zimowego światła -

jasna, chłodna i nieuchwytna.

Zbyt krucha na walkę,

a jednak wracała stamtąd,

gdzie po innych przepadał ślad.

 

Kryształy i salony

zamieniła na proch

i ciszę przed akcją.

Nie miała jednej twarzy,

tasowała imionami

jak maskami na balu cieni.

 

Fikcję splatała tak misternie,

że każde kłamstwo miało adres i datę.

Spływała z nieba na jedwabnym skrzydle

niczym iskra,

której nie dostrzegał mrok.

 

Mężczyźni widzieli w niej trofeum,

wrogowie - zaledwie kobietę,

nieliczni - dostrzegali w spojrzeniu stal.

 

Nie pokonał jej strach,

nie powstrzymały granice.

Odeszła, gdy opadł dym.

Ślepa zazdrość, trywialne ostrze -

to pokój okazał się śmiertelny.

[karenka]

Piękny hołd dla niezwykłej kobiety... w tym pięknym poetyckim wierszu, ukazana jest jej bohaterska odwaga i tragiczny los...pozdrawiam wzruszenie*)

[Marek.zak1]

Pięknie opisałaś postać tej niesamowitej kobiety, a koniec potwierdził, że uniknięcie niebezpieczeństw ze strony obcych, wrogów nie chroni przed bliskimi. Pozdrawiam serdecznie.