Rozmowa z H.*

[Charismafilos]

odkąd ptaki odfrunęły z moich słów

i gwiazdy zgasły

nie wiem jak nazwać

strach i śmierć i miłość

 

żurawie przechadzają się niedbale

w rozognionym słońcu

jasno widzę teraz

ich odwagę i pełnię życia i miłość

 

przyglądam się dłoniom

bezradne

oplatają jedna drugą

i moje usta milczą

 

unoszę ręce

prężnym gestem

wyrzucam je ponad głowę

a krzyk rozdziera gardło

 

bezimienne

wyrasta nade mną niebo

 

Anielskie

Otwierają się niebiosa w górze

 

i coraz bliższa

bez imienia

ziemia rozkwita

 

a ziemia coraz mniejsza

w pełni poznana

zostaje w dole

 

Mów ze mną, mów dalej….

 

 

 

 

* tekst pisany kursywą jest wierszem Haliny Poświatowskiej

[Stracony]

@Charismafilos

Dialog z innym poetą ( poetką)  jakże nie inaczej ma być czyniony jak nie wierszem. To akt zjednoczenia ponad czasem w innym wymiarze. Niesamowite i wzruszające. 

[Charismafilos]

@Stracony dziękuję :) Halinka jest dla mnie szczególna... wiele z nią przeżyłem. Wyjątkowa kobieta i genialna poetka...

[Stracony]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem czy wypada, ale skoro zasiałeś ciekawość, to chętnie posłucham ( i myślę, że nie tylko ja) rozwinięcia tematu. Oczywiście nie naciskam. Halina Poświatowska kojarzy mi się z Baczyńskim, a to był mój ulubiony poeta młodości, obok Norwida.

[Charismafilos]

@Stracony u mnie tak jest, że każdy wiersz... to dodatkowo opowieść w pakiecie ;)

Ona młodsza niż Kamil... rozkwitła po wojnie. Jak to ktoś napisał o niej: wprowadziła do poezji polskiej nowy element - motyw ciała uświęconego w misterium miłości i umierania.

Ma piękne erotyki, ale także właśnie oswajanie śmierci (umarła w wieku 32 lat) i właśnie troskliwe uświęcenie ciała.

A moje z nią przeżycie - zabrałem ją w 2001 do USA i tam się rozczytywałem. Nawet coś niedbale tłumaczyłem na angielski znajomym... ;)

A dziś odnalazłem książkę z jej wierszami, dokładnie tą samą... i postanowiłem z nią porozmawiać...

[Stracony]

@Charismafilos Myślę ze wzruszeniem jak inni poeci żyją w nas i przez nas nadal tworzą. Poezja dzięki temu jest jakby jednym wielkim dziełem pokoleń poetów. Wszyscy w jedno połączeni nie zginiemy zapomnieni.

Dziękuję za refleksję, która poniosła mnie ponad dziś i teraz.

[Charismafilos]

@Stracony dokładnie o tym samym dziś myślałem i nawet tego samego zwrotu użyłem sztafeta pokoleń poetów... od króla Dawida... do Charismafilosa ;) (nieco nieskromności się wdarło)

Pozdrawiam również.

Edytowane 1 godzinę temu przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)