INWENTARYZACJA PUSTKI (Tryptyk)

[itpitd]

 

 

 

Stan niedoskonały

 

 

Zza okna słychać miarowy deszcz.
Wściekle dudni w blachę parapetu,
zmywa z ulicy ostatnie ślady,
które już nigdzie nie prowadzą.

 

Na stole kawa zostawiła gorzki krąg.
Zimny pokój zamknął się przed światem.
W ciemności wiszą letnie słowa.
Wskazówki zegara odmierzają czas.

 

Z mroku wychodzą kontury mebli.
Blady świt nie przywróci tętna.

 

 

 

 

II. Martwa natura

 

Ściany mają kolor starego papieru.
W rogach sufitu zbiera się zmierzch.
Wszystko jest na miejscu,
i nic na nim nie zostało.

 

Zostawiłeś po sobie powietrze,
którego nie da się wciągnąć w płuca.
Grzbiety książek wciąż pamiętają dotyk,
choć przedmioty straciły swoje imiona.

 

Patrzę na rzędy zakurzonych okładek.
Są teraz tylko martwą naturą,
której ciężar jest nie do uniesienia.

 

Sięga uszu, choć nie jest

brakiem dźwięku,
tylko nieobecnością kogoś,
kto nigdy nie wróci.

 

 

 

 

III. Przypisek

 

Słowa, które niosły ocalenie,
uwięzły w gardle.
Pozostawiam po sobie głuche miejsca,
odciski palców na szybach.

 

Koniec nie będzie głośny.
To tylko codzienne zacieranie,
jak wyblakły kolor na ślubnej fotografii.

 

Świat będzie istniał nadal, obojętny i wielki.
Ja stanę się tylko przypiskiem
w historii, której nikt nie zapamięta.

[Gosława]

Znakomite 

Szczególnie ta "martwa natura do mnie przemawia" 

Gratuluję talentu 

[Charismafilos]

@itpitd bardzo poruszająca historia!