Epizod 5

[Adam Trojańczyk]

Jej głos brzmiał, jak ten podczas spowiedzi w konfesjonale.
Był taki cichy i szeleścił jak liście w jesienną noc na wietrze.
Mówiła, że ogarnął ją strach i stała się swoim własnym niewolnikiem.
Pokazała mu lustro, a w nim odbicie,
tłumaczyła, że widzi w nim to co jest i to co będzie,
lecz nigdy nie może zobaczyć tego co już było.
Mówiła tysiącem słów, a on nie wierzył,
wtedy wyciągnęła dłoń i drżącym ruchem zakreśliła w powietrzu dziwny
znak.
Mówiła, że każda studnia ma dno i każde niebo ziemię,
że dopóki symbol pozostanie symbolem jej świat nie umrze,
a ona nie umrze razem z nim...
Patrząc przed siebie wyszeptała:
módl się abym tych co nie chcą,
sama znalazła...
Wtedy poczuł, jak
zimny wiatr rozwiewa jego siwe włosy
i przeszywa bólem szkic dawnych nóg,
które czas wczoraj przykuł do wózka.
Siedząc zgarbiony, bezradnie spoglądał na kołyszące się drzewa,
w nadziei, że beztroski szept,
zaspokoi resztki jego zburzonych marzeń.
Okłamany przez cały świat, zamknął oczy
i wypuścił z rąk krzyż.
Składając Bogu hołd wyciągnął do góry ręce
i wtem modlitwa uniosła go w przestworza.
Wiatr zdwoił siłę,
a niebo pokryło się czarno-białą planszą na której rozstawiono pionki.
Nie! Krzyknął... uderzając ją spojrzeniem.
Czas sprawił to, ze jesteśmy tacy jacy jesteśmy
i zrozum, że nie będziemy nigdy więcej niż tylko ludźmi...
Każda walką można wygrać, a każdy rzut kością powtórzyć.
Kroki można stawiać w przód i w tył...
a nadzieja to serce tego świata.
Więc modlić się będę...
o wiarę dla takich jak ty...
Adam Trojańczyk.

[Confiteor]

kiedyś też pisałem takie rzeczy
i łudziłem się że można nazwać je poezją
ale raczej odpada
po prostu nie ten dział
pozdr

[Gość]

raczej proza .