Niewidomy dotyk

[Na liniach czasu]

Czytam brajlem ciszę po burzy
Pioruny na twarzy przestały grzmieć
W skórzanej lustra oprawie
Ostatni rozdział pokruszył deszcz

Pioruny na twarzy przestały grzmieć
Kropki zbieram usiane na ustach
Ostatni rozdział pokruszył deszcz
Niewidomy dotyk z policzków zszedł

Kropki zbieram usiane na ustach
Szeleszczą chłodnawym szkłem
Niewidomy dotyk z policzków zszedł
Zamknął oczy w impregnowany dzień

Szeleszczą chłodnawym szkłem
Na obojętnej drewnianej podłodze
Zamknął oczy w impregnowany dzień
Brokatowymi łzami i odbiciem dłoni

Na obojętnej drewnianej podłodze
W skórzanej lustra oprawie
Brokatowymi łzami i odbiciem dłoni
Czytam brajlem ciszę po burzy

[karenka]

Niezwykle dojrzały i nastrojowy poetycki wiersz i pięknie pokazana cisza, pamięć i emocje ukryte między wersami...pozdrawiam serdecznie*)

[Berenika97]

@Na liniach czasu

 

Piękne pantum!

Metafora braille'a jako sposobu "czytania" emocji palcami, dotykiem, zamiast wzrokiem - świetna! Zwłaszcza w połączeniu z motywem niewidomego dotyku i zamkniętych oczu. Hipnotyczny, kołowy rytm, świetnie oddaje stan po jakimś emocjonalnym wstrząsie. Świetna poezja!