Powietrzne szurajki.

[Leszek Piotr Laskowski]

"Powietrzne szurajki"

 

Jak włosy mierzwią kudłate głowy,

jak liście drzew tańczą od wiatru.

Podmuch odbiera ludziom dech mowy –

tak można odgrywać to życie teatru.

 

Życie z poezją w sztuce, jak teatr, 

szuraniem dźwięków przez życie mkniemy.

Z daleka – to jeden potężny nieład –

rodzimy się, mrzemy, tak kołujemy.

 

Obłoki się snują, cyklony szaleją,

teatry tragedii, teatry komedii,

gdzie jedni płaczą, inni się śmieją

w komedii życia, w życia tragedii.

 

Spojrzeć na liście, przepiękne włosy,

szumiący zefirek, w lekkości podmuchu.

Tak wiatr układa łanów zboża kłosy,

a ja słupem stoję, patrząc w bezruchu.

 

Wszystko się rusza ukrytą siłą,

to niewidzialne mikroszurajki.

Raz ty na szczycie, raz nad mogiłą –

życie to piękno, lecz piękniejsze są bajki.

 

Ktoś tym porusza, ktoś to nakręca,

Skąd ruch ten, skąd życie — któż odpowiedź zna?

Może to oddech samego istnienia,

Co w każdej szurajce tak cichutko trwa.

 

Leszek Piotr Laskowski

Edytowane 4 godziny temu przez Leszek Piotr Laskowski (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Klimatyczny utwór! Te tytułowe „szurajki” i „mikroszurajki” to ciekawy zabieg - wprowadzają do poważnych, egzystencjalnych rozważań o losie i przemijaniu nutę baśniowości i lekkości. Fajnie też został połączona  dynamika natury z bezruchem obserwatora. :)

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj  -  Raz ty na szczycie, raz nad mogiłą –

życie to piękno, lecz piękniejsze są bajki - taki człowieczy los - fakt to nie bajka - a jeżeli bajka to trudna - 

                                                                                                                                                                                  Pzdr.