plaża

[Migrena]

 

 

plaża
 

morze oddycha ciężko
jak zwierzę które przez cały dzień
niosło na grzbiecie świat

piasek wciąż pamięta słońce
ale noc wsypuje między ziarenka
swój wilgotny oddech

idziemy boso
dłoń w dłoni
jakbyśmy nieśli między palcami
resztki dnia i ciepła przed świtem

fala
fala
fala
każda bliżej niż poprzednia
cierpliwa

zabiera kawałek brzegu
jak czas zabiera wszystko
czego nie odważyliśmy się wypowiedzieć

twoje włosy
sól
wiatr
na mojej twarzy

noc zapomina własne imię

patrzysz na mnie tak długo
że skóra zaczyna pamiętać zanim dotyk jeszcze się wydarzy

i nagle tracę krawędzie
skóra chłonie twoje spojrzenie

nasze ciała wiedziały pierwsze
zanim zdążyliśmy pomyśleć
wessały się w jeden przypływ

wiatr rozpina noc na naszych ramionach
księżyc rozciera srebro po mokrej skórze fal
i po twoich policzkach

morze nie zna wstydu
bije o brzeg całym sobą
i uczy jak odsłaniać się bez obrony

stoimy blisko
tak blisko
że między oddechami
nie mieści się już powietrze tylko drżenie

twoje usta są gęstością zanim staną się dotykiem

każde milczenie
przesuwa się po mnie
jak fala która zna drogę zanim ją zobaczy

oczy opierają się o moje

palce wbijają się mocniej

świat odpływa
zostaje tylko ciężar ciemności i sól

krew pulsuje na zmianę
fala po fali
aż nurty w ciele gubią swój kierunek

kto bierze powietrze
kto drży

biodra szukają w ciemności środka ciężkości   jakby cała plaża osuwała się pod nami


jakby pod skórą zaczynało się
jedno wspólne miejsce
w którym oddech nie ma już właściciela

wdzieramy się w siebie głęboko i cicho
jak fala która w końcu odnajduje
swój głodny piasek


a morze stare jak pierwsza miłość
zamyka nas w swoim
niebiesko-czarnym oddechu

i nie ma już brzegu ani początku
tylko powolne zbliżanie się wszystkiego do wszystkiego

aż najprawdziwszym językiem zostaje dotyk
który trwa dłużej niż nasze ciała
i jeszcze długo oddycha nami

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@Migrena spalisz się:) ja na plaży chodziłam z parasolem, za taki pan nie pada, a ja pada mi słońce:)

[Poet Ka]

@violetta trzeba wrócić o świcie

@Migrena

 

według mnie to jeden z najpiękniejszych Twoich wierszy

 

wiem, że estetyka 

powinna być podporządkowana sensowi

 

ale tu tak jest

 

elementy dobrze ze sobą współgrają 

@Migrena forma jest ekstra!

[Annie]

No i jest wiersz. Do tego ten czarny kot idealnie pasuje na niedzielne leniwe popołudnie :) szkoda, że pada :)

[Migrena]

@Annie

 

służę parasolem:)

 

i wszystkim innym co trzeba:)

 

bardzo dziękuję za dobre słowa:)

 

pozdrawiam:)

 

 

 

 

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Letnia plaża sprzyja spacerom, jeśli jest taki, jak w Twoim.. zmysłowym, działającym na wyobraźnię... wierszu,

to tylko pozostaje jechać nad morze i tam być. Migrena... ten wiersz jest bardzo dobry.

Pozdrawiam.

[andrew]

@Migrena

...

morze 

nieskończoność 

daje i odbiera 

przyplyw odpływ 

nie gra 

jak my potrafimy 

 

kocha 

zawsze na całość 

w zmienności 

 

ofiaruje siebie 

bez retuszu 

do końca 

nawet gdy 

nie widać słońca 

 

bądźmy podobni

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[viola arvensis]

@Migrena pięknie napisane-  z pasją a zarazem z delikatnością. 

Całość to jeden wielki, głęboki metaforycznie obraz, pulsującego życia i romantycznej milości. 

Gdybym była marzycielką, to bym się pewnie rozmarzyła i w marzeniach na bazie wiersza,  rozpłynęła...

 Do Twojej poezji chce się wracać i wracać- ciągnie jakaś siła, jak fale do brzegu...   

[Na liniach czasu]

Piękna opowieść, bardzo zmysłowa :D 

[Berenika97]

@Migrena

 

Niezwykle zmysłowy erotyk, w którym intymność dwojga ludzi splata się z pierwotnym rytmem natury. Jest u paralela między żywiołem morza a ludzką namiętnością, natura jest żywym organizmem, który czuje i dyktuje rytm.

Fraza „nagle tracę krawędzie” oddaje moment, w którym namiętność i bliskość sprawiają, że człowiek przestaje być osobnym bytem. Oddech "nie ma właściciela" i kochankowie stapiają się ze sobą i z nocnym pejzażem.

"Skóra zaczyna pamiętać zanim dotyk jeszcze się wydarzy” - to piękna metafora - ciało ma swoją własną intuicję, która wyprzedza myśli. A dotyk staje się „najprawdziwszym językiem”, który potrafi wyrazić więcej niż jakakolwiek rozmowa i który, jak sugeruje puenta, ma szansę przetrwać dłużej niż sama fizyczność.

To przepiękny tekst o całkowitym poddaniu się chwili, drugiemu człowiekowi i naturze, a fizyczność jest podniesiona do rangi mistycznego, niemal kosmicznego doświadczenia.