Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Opowieści znad wody (tercyna)

Gra-Budzi-ka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gra-Budzi-ka

Gra-Budzi-ka

Opublikowano
Opublikowano

Siedzi na brzegu człowiek samotnie,

wędka udaje, że ryby łowi.

Na wschodzie chmura, więc chyba zmoknie,

 

lecz on nic z tego sobie nie robi.

Czasem zanętę wrzuci do wody,

choć co innego ma chyba w głowie.

 

Kiedyś był jeszcze przystojny, młody,

za Atlantykiem siedział jak w raju.

Ciuchy z drogiego salonu mody.

 

Ojciec mu kasę przysyłał z kraju.

Co dzień przyjęcia, nowe dziewczyny.

Gdy ojciec umarł, wrócił gdzieś w maju.

 

Przywiózł ze sobą siwą czuprynę,

stracił przyjaciół, kasę i zdrowie,

a najważniejsze jedną jedyną.

 

I teraz siedzi samotnie człowiek.

Moknie mu wędka i włos na głowie.

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Adam Zębala
      Końcowa opowieść

      Przez Adam Zębala · Opublikowano

      Pozbawiony sensu pusty list nie mówiący o niczym ktoś napisał  pod wpływem chwili.   Rozumiem Cię i wiem o czym myślisz  tak jak Ty czuję ból rozwiązuję Twoje problemy.   Zabrałem Ci leki zastanów się  co dalej nie wiem co mam powiedzieć  może najgłupsze słowo świata.   Ktoś rzucił parę zdań zupełnie  bez sensu staram się pomóc  odmawiasz chociaż jej potrzebujesz.    Jedni patrzą inni się śmieją nikt nikogo nie rozumie pozbawieni współczucia i zupełnie nadzy.    Nie rozumieją Ciebie nie rozumieją innych  mężczyzna z butelką krzyczy głośno  tylko tu i teraz jutro to przepaść.    Rzuć parę słów na pocieszenie bogatych w barwy i cennych jak złoto może zaśpiewasz ale nikt nie słucha.   Nie odrzucisz leków zostajesz sama  przeznaczenie może rozpacz  opowieść dobiega końca.   
    • hehehehe
      Wielki duch

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Jego gej
    • Radosław
      Babia Góra

      Przez Radosław · Opublikowano

      @Nata_Kruk Dziękuję za dopowiedzenie.  Nie skończylem jeszcze z tym wierszem.     
    • Berenika97
      róża luksemburska

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Bardzo  gładko przechodzisz od niewinnej, botanicznej gry słów i tautologii w stylu Gertrude Stein („róża to róża”) do tak potężnego, surowego i bolesnego kontekstu historycznego. Ta gra wielkością liter (róża jako kwiat i Róża jako postać) oraz finałowy „worek kości” robią ogromne wrażenie. Piękny i  mądry  tekst.  
    • Berenika97
      plaża

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Niezwykle zmysłowy erotyk, w którym intymność dwojga ludzi splata się z pierwotnym rytmem natury. Jest u paralela między żywiołem morza a ludzką namiętnością, natura jest żywym organizmem, który czuje i dyktuje rytm. Fraza „nagle tracę krawędzie” oddaje moment, w którym namiętność i bliskość sprawiają, że człowiek przestaje być osobnym bytem. Oddech "nie ma właściciela" i kochankowie stapiają się ze sobą i z nocnym pejzażem. "Skóra zaczyna pamiętać zanim dotyk jeszcze się wydarzy” - to piękna metafora - ciało ma swoją własną intuicję, która wyprzedza myśli. A dotyk staje się „najprawdziwszym językiem”, który potrafi wyrazić więcej niż jakakolwiek rozmowa i który, jak sugeruje puenta, ma szansę przetrwać dłużej niż sama fizyczność. To przepiękny tekst o całkowitym poddaniu się chwili, drugiemu człowiekowi i naturze, a fizyczność jest podniesiona do rangi mistycznego, niemal kosmicznego doświadczenia.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...