Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nie mam ambicji

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
Opublikowano

Nie mam ambicji
jestem leniwa
sączę martini
nie lubię piwa
lubię narzekać
oraz odwlekać
i na wypadek-
- na nic nie czekać.

Chmur się spodziewam
i długich deszczy
gdzie się nie spojrzę
tam coś źle wieszczy
pewnie się potknę
pewnie upadnę
i czemu leżę-
- w życiu nie zgadnę.

Co ma się zadziać
to niech się dzieje
chcesz to się smucę
chcesz to się śmieję
wszystko mi jedno
i tak źle będzie
i szczerze powiem
dobrze mi w błędzie.

Nie mam ambicji
nie mam powodów
i motywacji
do wielkich lotów
poleżę sobie
dzień albo cztery
niech mnie los niesie
odkładam stery.

 

 

*z cyklu "Pisanie na kolanie"

 

4

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Luiza i kot

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Każdego ranka, wsypuje karmę do glinianej miseczki i rozmawia z kotem, jak z przyjacielem, który nie przerywa i rozumie. Oboje wiedzą, czym jest porzucenie. Nazwała go Leon - po tamtym filmie, w którym dziecko i milczący "drapieżnik" leczyli swoje rany, splatając dwie samotności. Kot Leon je spokojnie, jakby wiedział, że są wyznania, którym lepiej pozwolić wybrzmieć do końca. - Myślisz, że można tęsknić za kimś, kto już dawno nie tęskni za tobą? - pyta Leona, parząc kawę. - Wiesz - wzdycha - może nie brak mi jego, tylko tamtej kobiety, która przy nim wierzyła, że wszystko jeszcze przed nią, a teraz rozmawia z ciszą o kocich oczach. Leon odprowadza ją do drzwi, niosąc ogon wysoko. Kiedy zamyka mieszkanie, przez chwilę ma wrażenie, że zostawia za nimi jedyne stworzenie, któremu jeszcze jest potrzebna. Na klatce schodowej słowa zwykle mijają się z ludźmi. Ale jak zawsze rzuca ciche: - Dzień dobry. - Dzień dobry -usłyszała.   Schodzi jeszcze kilka stopni. Zatrzymuje się. Przez krótką chwilę myśli, że samotność nauczyła się mówić.  
    • Berenika97
      Zaprawdę umarł

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Fajnie, że dopowiedziałeś ten zamysł. Cytat z Nietzschego działa tu bardziej jako iskra do własnej refleksji. Czytałam Nietzschego, a on  nie obawiał się, że ludzie zdziczeją bez boskiej opieki, tylko że staną się mierni - że zabraknie im odwagi, by stworzyć własne wartości po utracie starych. Twój wiersz idzie bardziej w stronę tradycyjnej troski o upadek moralny niż w stronę tej nietzscheańskiej pustki i wyzwania. To ciekawe przesunięcie - znalazłeś własny kierunek.   Pozdrawiam. 
    • Berenika97
      Droga Luizy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)
    • Berenika97
      Babia Góra

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Radosław   Rozumiem :) 
    • Benjamin Artur
      Byle się nie spóźnić...

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @Bożena De-Tre Dziękuję za przeczytanie i za szczerą opinię. Nie uraziłaś mnie — wręcz przeciwnie. Cieszę się, że sam motyw wydał Ci się ciekawy. Piszę trochę obrazami i skojarzeniami, więc czasem bardziej idę za emocją niż prostą linią myśli, ale właśnie dlatego takie uwagi są dla mnie cenne. Może faktycznie warto jeszcze powalczyć o większą płynność. Pozdrawiam i dzięki za zatrzymanie się przy tekście:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...