Ferie

[Stukacz]

Link do piosenki:

 

 

Uciekam z poezji, na ferie się wybieram

Na tęsknotę za słowem uczucia zabieram

Gorzkimi łzami będę płakał, będę milczał

Bezsens cyfr porządkował, liczby obliczał

 

Uciekam w świat ładu, porządku, próżności

Do krainy bez wspomnień, natchnienia, miłości

Do znudzenia swoją pamięć będę ćwiczył

Dopóki nie zapomnę com wykonał, obliczył

 

Bo wrócę w poezję, wrócę w baśnie, bajki

Wrócę w błękity, w kwiaty: niezapominajki

Wrócę w rym trafny, w rytm, w melodię

Wrócę zanim: odszedłem – moje serce powie

 

To prawda, że odchodzę, to prawda, że tęsknię

Lecz szereg cyfr jak topór marzenie zetnie

I tak samą poezją brudnej duszy nie umyję

Może nakarmię serce  – lecz nie po to żyję

 

Nie tylko serce spragnione krwi i spełnienia

Żołądek jak ja słów – pragnie jedzenia

Więc dla poezji i wierszy – marnych może

Pieniądz co nieco zmieni i żyć pomoże

 

Bo wrócę w poezję, wrócę w baśnie, bajki

Wrócę w błękity, w kwiaty: niezapominajki

Wrócę w rym trafny, w rytm, w melodię

Wrócę zanim: odszedłem – moje serce powie

[Berenika97]

@Stukacz

 

Dobrze działa struktura ucieczki i powrotu - refren „wrócę w poezję" brzmi jak obietnica złożona sobie samemu, trochę zaklinanie rzeczywistości, trochę szczera wiara. Całość ma w sobie coś z  przyznania, że pragmatyzm i marzenia muszą jakoś współistnieć, choć nigdy nie będą ze sobą w zgodzie. Przyjemnie się też słucha. :)