Cykl dnia pierwszego

[Mel666]

Patrzę na brunatną ziemię,
jeszcze nieprzekopaną,
jeszcze niezaoraną.

A tam mrówka,
sierota cholerna,
bezzębna,
z rudymi włosami,
sięgającymi pępka.

Gnojona i zeszmacona
dnia czwartego z rana.

Dnia siódmego z rana
czesze swoje czułki -
robią to wszystkie mrówki,

by dnia pierwszego
stać się pokarmem
dla mrówkojada,
darmozjada.

[Posem]

@Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 

[andrew]

@Mel666

Super 

Ostatnia zwrotka mogłaby być, za cały wiersz. 

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[LessLove]

@Mel666

I taki odwieczny

jest porządek rzeczy...

lecz gdybym nie wierzył, że oni oboje*

należą do Jednego, który wszem użycza bytu, ducha swego,

pewnie bym rozpaczał, łzy rzęsiste ronił, mrówki cześci bronił...

 

*(mrówka, mrówkożerca)

  

 

Mel, tak się cieszę, Twoim lekkim tonem i finezją. Pozdrawiam :-)