Wisielczy taniec

[Mel666]

zatańcz ze mną
wisielczy taniec
mój drogi przyjacielu

drzewo życia
spogląda z tęsknotą
wyciąga kościste palce

zatańcz ze mną
wisielczy taniec
mój drogi przyjacielu

macham nogami
kręcąc się i kręcąc-
na lnianej linie

dawno nie bawiliśmy się razem
stary przyjacielu
dorosłeś

w ogrodzie stworzenia
czas działa tylko na niekorzyść,
orząc twarz smugami starości

zatańcz ze mną
wisielczy taniec
mój drogi przyjacielu

wyciągam dłoń
bym mogła zamknąć ją w swojej

chocholi taniec i swawole

 

[Simon Tracy]

@Mel666 Jakiś czas mnie tu nie było i dziś od razu trafiam na Twój genialny wiersz. Bardzo lubię taką poezję.

[Mel666]

@Simon Tracy dziękuję bardzo. Cieszę się, że mój wiersz trafił do Ciebie:)

[Simon Tracy]

@Mel666 Przypomniał mi trochę tematycznie, mój bardzo stary wiersz jeszcze z czasów licealnych "Wesele szubienicy".

Naprawdę świetnie piszesz.

[Mel666]

@Simon Tracy świetny tytuł. Wiersz musial byc równie dobry.

Dziękuję bardzo, naprawdę doceniam to , że tak myślisz 

[Poet Ka]

@Mel666

 

jarmark w pitsea

 

w chaosie wielu rozmów

wśród dymu o brzasku

można spotkać kuglarzy

wokół jednego kotła

 

potrzebne szczudła

piłeczki do żonglerki

zdobycz w zasięgu oka

warto jeszcze pożyć

 

dla ogrzanych stóp

zmarzniętych policzków

pieczonych jabłek

czyjejś ciepłej dłoni

[Mel666]

@Poet Ka piękne. Na pograniczu realności i baśniowości. I gdzieś w tle wyczuwam potrzebę bliskości.

[Poet Ka]

@Mel666 oczywiście!

[Mel666]

@Poet Ka i dziękuję za wszystkie lajki i komentarze. Wiele dla mnie znacza

[Berenika97]

@Mel666

 

Ten wiersz ma ogromny ładunku emocjonalnym, w którym wyraźnie czuć echa dekadentyzmu. Metafora "drzewa życia", które "wyciąga kościste palce" odwraca tradycyjną symbolikę witalności. Przejście od dziecięcej zabawy do bolesnej starości w "ogrodzie stworzenia" to bardzo trafne ujęcie brutalności upływającego czasu. Niesamowicie bolesny jest ten proces dorastania opisany w wierszu - czas, który zamiast przynosić mądrość, jedynie "orze twarz smugami starości". Bije z niego bolesna nostalgia i zmęczenie życiem. A nawiązanie do chocholego tańca na końcu idealnie puentuje tę duszną atmosferę. Bardzo plastyczny i mroczny liryk. Świetny tekst!

[wiedźma]

@Mel666 Tytul to oksymoron - wisielec nie tańczy, to nadanie mu ruchu, taki powiedźmy rytuał. Mamy tu 4 zwrotki i refren, który jest pętlą na szyji.Wiersz zaczyna sie i kończy zaproszeniem. 

 Tekst jest bogaty w symbole:

- drzewo życia - tu to co mialo dawać życie wzywa do śmierci,

- lniana lina - tu naturalna, lekka duś. Może tu trochę nadinterpretuuje już ale odczytuję, że oznaczato, iż Śmierć nie musi być ciężka. Każda zabija.

- machanie nogami kręcąc się i kręcąc- to dziecięcą zabawa, to ironia.

- dawno nie bawiliśmy się razem stary przyjacielu dorosłeś- to koniec zabawy, dorośli się nie bawią. To koniec zabawy.

 

To nie jest zwyczajny taniec. To obłęd.  Swawole to brak zasad.

Ostatnie zdanie " wyciągam dłoń bym mogła zamknąć ja w swojej" to nie prośbą o pomoc. Wiesielec zamiast prosić o pomoc więzi drugą osobę, ciągnie ją na dno.

 

To świetny,  groteskowy wiersz o destrukcji.

Może być o toksycznej miłości, nałogu lub w ogóle o szaleństwie. 

 

Pozdrawiam.🪻

[LessLove]

@Mel666 Różnie widzimy w Twoim wierszu, każdy patrzy sobą. Ja widzę wyrzut, wyrażony szyderstwem i wołanie o pomoc do Ogrodnika Ogrodu Stworzenia.

Mocny, ciekawy wiersz - u Ciebie to norma. Dziękuję za wrażenia :-)