Vanishing point

[Tyrs]

 

Rzuciłem cię i wszystko się ułożyło fatalnie. 

 

Drogi, mosty, pociągi znalazły końcowe miejsca - swój brzeg

rzeki, jeziora, rozlewiska 

zamknięte w butelce wody - odkrywanie świata, to, co miało znaczenie 

wpełza za blejtram.   

 

Noszę w sobie ślad twojej obecności, tak - nasz zgodny sprzeciw, 

powtarzalną nieobecność, 

oczekiwanie - każde jeszcze i jeszcze nie, wieczne przedlustrzenie, twój 

tkany profil. 

Kaszel, który mnie budził, zduszony 

śmiech do poduszki. Skinienie dłoni z wiecznym pa - niebieski odpływ rzek 

pulsujących pod skórą. Ślad szminki. To, co wciąż boli, ślad, ślad jedynie - 

dziecko. 

Chmurność, wodnisty gniew stukany palcami o stół, obcas na chodniku 

coraz niżej brzmiący, szarość Payne'a

 w tle.    

 

Wszystko się ułożyło. Wszystko się ułożyło fatalnie. 

 

Dobrze wiesz, że nie jest mi lepiej. Maluję akwarele, akryl. Waham się, 

czy ci to pisać. 

 

 

 

[lavlla nisu]

Nostalgiczna refleksja o przechodzeniu w inny obszar emocji. Sztuka wchłania ludzkie życie, syci się intensywnością uczuć i powstają wówczas takie piękne wiersze!