Andaluzyjski pies w obłokach

[Benjamin Artur]

Zapytasz: skąd się tam wzięła

ta odrealniona istota?

 

Gdybym go sam nie zobaczył,

a on nie prosił mnie o pokarm,

uznałbym go za nocną zjawę

sunącą poprzez uroczą Grenadę.

 

Zlazł bezszelestnie z płótna Dalego,

ogonem zawijając — flamenco tańczy.

Skacze ponad dachami złotej Malagi,

zwinny jak kot Don Kichota z Manczy.

 

Piękny rycerz o pociągłej twarzy

siedzi tam ciągle i o czymś marzy.

Jakże chciałoby się do niego podejść,

zahaczyć w tańcu o gorącą Kordobę.

 

Uczuciem uderzyć w pierś bailaory,

wytrącić jej ze zwinnej dłoni kastaniety,

na kopię nadziać wszystkie podniety

i tobie je podarować, piękna Sewillo.

Edytowane wczoraj o 19:36 przez Benjamin Artur (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Tytułowy "Pies andaluzyjski" zeskakujący z płótna Dalego to genialna metafora. Bardzo podoba mi się połączenie kina Buñuela , surrealizm Dalego i literaturę Cervantesa, tworząc z nich podróż przez mapę Hiszpanii. Tym bardziej, że ostatnio szukałam natchnienia u Dalego. :)

Czytając Twój wiersz można poczuć gorące powietrze andaluzyjskiej nocy i usłyszeć rytm flamenco. Świetnie połączyłeś realizm z onirycznym, sennym widziadłem. Sewilla i Grenada ożywają w tych wersach. Bardzo mi się podoba! 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 tak jest to forma bardziej epicka/obrazowa. Dużo jest scen, postaci, akcji. Opowieść surrealistyczna. Kino+sen+mit. Ten wiersz powinno się oglądać. Pozdrawiam:)