Gdzie rdzewieją miecze: 90. Starzy młodzieńcy

[Łukasz Jurczyk]

90. Starzy młodzieńcy

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Król dał wybór —

a to trudniejsze

niż rozkaz.

 

2.

 

Nikt nie nauczył

żołnierza odpowiadać

samemu sobie.

 

3.

 

Patrzyliśmy

na tych, co odchodzą —

i widzieliśmy siebie.

 

4.

 

Podniosłem włócznię.

Bo w ciszy

nie umiem spać.

 

5.

 

Zatrzymać się znaczy

usłyszeć wszystko,

co zgubiliśmy.

 

6.

 

Kochał nas chyba

tak, jak wojownik kocha

swój stary nóż.

 

7.

 

Dom karmi serce.

Żołd karmi

wszystko inne.

 

8.

 

Zostaliśmy —

starzy młodzieńcy

z sercami jak żelazo.

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk

 

"Zostaliśmy —

starzy młodzieńcy

z sercami jak żelazo."

 

poruszyło mnie to swoją prawdziwością 

 

 

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Napisałeś bardzo uniwersalnie - to studium psychiki żołnierza.

Czy ten fragment to pokłosie buntu w Opis? Aleksander pozwolił najstarszym i rannym żołnierzom wrócić do domu, co wywołało bunt reszty armii.

Niezależnie od kontekstu historycznego, ukazany jest tu dramat żołnierza - każdego, i jest on od stuleci podobny.

Okazuje się, że wybór jest trudniejszy niż rozkaz, bo wolna wola paraliżuje go - poza armią jest nikim. Słowa „w ciszy nie umiem spać” oraz ucieczka przed ciszą - to opis syndromu stresu pourazowego (PTSD). Żołnierze wybierają dalszą walkę, bo zatrzymanie się oznaczałoby konfrontację z własnymi demonami.

 

Bardzo ciekawe jest porównanie miłości króla do uczucia, jakim wojownik darzy „swój stary nóż”. To miłość do użytecznego narzędzia. Żołnierze zdają sobie sprawę z własnego uprzedmiotowienia, a jednak to akceptują.

Wojna kradnie młodość -biologicznie ci żołnierze są jeszcze nie najstarsi, ale mentalnie są starcami. Ich serca zamieniły się w "żelazo" - stwardniały, pozbawiając ich miękkich, ludzkich odruchów.

Psychologiczny, aktualny i świetny tekst!

Wolność rodzi strach,

Łatwiej podnieść znów włócznię.

Młodzi a już starzy.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

W Twoich myślach, znajdę zawsze coś ciekawego dla mnie... :) Zapisuję niektóre.. na zawsze.

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Bardzo dziękuję !!!

 

Serca z żelaza też rdzewieją :)

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

W Ekbatanie Aleksander zwolnił wojska sojusznicze do domu, równocześnie oferując chętnym do pozostania bardzo wysoki żołd czym wielu skusił.

 

Macedończycy takiej oferty nie dostali, zapewne ku ich niezadowoleniu :) 

 

O bucie w Opis oczywiście także będzie :)

 

Król był hojny.
Zwłaszcza cudzymi
marzeniami.

 

 

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!!

 

Fajnie, że coś zostaje na dłużej ...

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Rozumiem, nie znałam tego epizodu. I znowu wyszłam przed szereg.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 To nieistotny epizod dla samej historii, ale dla poszczególnych żołnierzy musiał być to potężny dylemat :)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Zgadzam się, ale to pokazuje, jak różnie wyglądała sytuacja różnych grup w armii Aleksandra. Dla najemników i wojsk sojuszniczych służba była w gruncie rzeczy kontraktem, więc oferta wyższego żołdu była naturalnym sposobem ich zatrzymania.

Macedończycy byli związani z królem pewnie inną relacją  - obowiązkową służbą,  lojalnością, pewnie  perspektywą łupów i nadziałów.  Ale masz rację, że dla pojedynczego żołnierza, niezależnie z jakiej grupy, te decyzje musiały mieć bardzo realny, osobisty wymiar i jest to coś, co w podręcznikach historii właściwie nie występuje - są tylko  liczby, daty, mapy i jeden człowiek.  Pozdrawiam . :) 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Wiersz jest psychologicznym studium weterana, dla którego wojna stała się jedynym bezpiecznym środowiskiem, a pokój i powrót do domu budzą większy lęk niż pole bitwy. I tak jest do dziś - teraz potrafimy to nazwać jako syndrom stresu pourazowego, ale chyba nie potrafimy całkowicie  wyleczyć.  Świetny tekst!

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Masz rację. PTSD w czasach starożytności nie był diagnozowany, co nie znaczy, że nie istniał. Na pewno granice wytrzymałości psychicznej były przesunięte, ale były. Natomiast uzależnienie się od adrenaliny dobrze jest pokazane choćby w filmie The Hurt Locker.   

 

Trudno wrócić do studni,
gdy piło się wcześniej
z rwącej rzeki.