Zycie karmione okruchami

[Bożena De-Tre]

Życie karmione okruchami.

 

Są grzechy, o których nie sposób zapomnieć,

choć świat wybaczy wiele.

Są słowa, które zostaną z nami

pokryte rumieńcem na pokolenia.

 

Ta sama Ziemia,

jedna Rodzina i myśl niespójna

dzieli miast łączyć.

 

Zbyt splątane korzenie,

dom klatkę przypomina,

więzieniem staje się,

a to co ważne milczy,

pokrywa się rumieńcem.

Życie powoli umiera.

 

Stół - kiedyś miłością, prawdą karmiony,

dziś przerobiony kabaret przypomina.

Jakby nogi ktoś przyciął nierówno.

Stół ławę udaje.

To, co ołtarzem było kiedyś,

dziś dawno zapomniane

karykaturą jest.

 

Mijamy się na skrzyżowaniach,

unikamy swego wzroku,

szukamy w innym

Niemca

Żyda,

walczymy o ten cholerny spokój.

 

Tak jak w kołysce dziecko płacze,

Zawodzi,

wyciąga ręce,

tylko matka jego rozumie,

a matki nie ma.

Jest na wojence.

 

Sztuką jest dostrzec,

Zauważyć,

wyjść z beznamiętnej strefy komfortu,

pokonać opór,

zmierzyć z uporem,

wyciągnąć rękę.