Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

Et in Arcadia ego

 

Wzorowe świadectwa

Książki z dedykacją

U dziadków i ciotek

Za rzeką i morzem

 

W panamie ze słomy

Tonęłam w śmiechach

Pluskach wobec ciszy

W błogim rozmarzeniu

 

Babci dłoń na czole

I jej słodkie oczy

Przyjaciół gromada

Miłości bez liku

 

Szałasy i łuki

Kartofle z ogniska

Pikniki nad rzeką

I filmy video

 

Torciki maślane

Rurki nadziewane

Smaki pastelowe

Naleśniki z serem

 

A na łąkach kwietnych

I w polnym bezkresie

Leżałam tak miękko

Z nadzieją na przyszłość

 

Nadzieja i zieleń

Czysta tak jak kiedyś

Nie ma i nie będzie

Piękniejszego świata

 

Odleciał jak gołąb

Wziął ze sobą duszę

Edytowane przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Poet Ka

Świat bez babci i bez tamtej beztroski bezpowrotnie stracił swoje barwy.

To piękny, choć bardzo smutny wiersz o tym, jak po latach doceniamy te najprostsze chwile i jak bardzo boli fakt, że czas ucieka bezpowrotnie.

Twoje i moje pisanie to dwa różne światy, nie zawsze się spotykają :) 

Opublikowano (edytowane)

@Poet Ka   ja żyłem w Arkadii” lub „Nawet w Arkadii jestem ja.

Memento mori- pamiętaj o śmierci.

I Ekfraza  do obrazów  Nicolasa Poussina.

 

Czas przewyższa przestrzeń.

Przestrzeń to to co jest, to życie- od do.

Rodzimy się wszyscy, wszystkie zwierzęta też z dwoma datami:

narodzin i śmierci.

Czas to nieskończoność to wieczność.

Non omnis moriar"- chcę w to wierzyć. Bo człowiek nie wszystek umiera.

 

 

 

 

 

Edytowane przez Annna2 (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...