Miasto udaje, że śpi

[P.Mgieł]

Na przystanku kobieta poprawia makijaż w szybie autobusu numer 57, jakby chciała jeszcze raz przetłumaczyć swoją twarz na język, którego nikt już nie używa.

Deszcz składa podpisy na reklamach lombardów. Ktoś niesie tulipany, ktoś inny wynosi śmieci, i tylko pies pod Żabką patrzy na wszystkich jak ostatni świadek katastrofy.

Mówiłaś: „miłość jest kwestią wymowy”, więc uczyłem się ciebie jak obcego miasta — najpierw dworce, potem boczne ulice, potem miejsca, gdzie nocą parują studzienki i człowiek wygląda, jakby właśnie wracał z własnego pogrzebu.

W hotelach zawsze śmierdzi cudzym snem. Telewizory świecą tam jak małe ołtarze dla samotnych. W jednym pokoju kobieta płacze po angielsku, ściana obok ktoś się śmieje, a ja próbuję zasnąć w kraju, który codziennie zmienia alfabet.

Nie mów, że wszystko już było. Nigdy wcześniej kasjerka w nocnym nie podała mi reszty z taką czułością, jakby oddawała dziecko.

Nigdy wcześniej świat nie kończył się tak dyskretnie: bez wybuchów, bez syren, tylko światło w kuchni zostawione na noc, żeby ktoś, kto wróci bardzo późno, nie pomylił życia z pustym mieszkaniem.

[Alicja_Wysocka]

@P.Mgieł Czytam to w milczeniu i zbieram myśli.

Przepiękny, głęboki spacer po tych bocznych uliczkach ludzkich emocji. Najbardziej porusza mnie to dyskretne kończenie się świata i światło, które ratuje przed pustką mieszkania. Cudowne pióro, w którym chce się po prostu zamieszkać na chwilę.

[Berenika97]

@P.Mgieł

 

Niezwykle gęsty, wręcz filmowy klimat - miejska melancholia i samotność. Ale też i niespodziewana czułością (kasjerka) robi niesamowite wrażenie.

Metafora z tłumaczeniem twarzy i ostatni akapit - nie do zapomnienia! Mistrzostwo obrazowania!

 

[MIROSŁAW C.]

@P.Mgieł

To się czyta  !

Pozdrawiam. 

[P.Mgieł]

@Alicja_Wysocka Dziękuję za te słowa. Jeśli udało się zatrzymać Cię na chwilę w tym świetle, zanim zapadnie zmrok, to chyba nie mogłem marzyć o lepszym czytelniku.

@Berenika97 Dziękuję za tak uważną lekturę. Szczególnie porusza mnie, że zapamiętałaś metaforę tłumaczenia twarzy — czasem właśnie takie drobne gesty niosą dla mnie cały ciężar opowieści.

@MIROSŁAW C. Dziękuję i zapraszam po wiecej