TArCIE

[obywatel]

tarcie zaczyna się tam,

gdzie dwie powierzchnie udają obojętność —

a jednak drżą, jakby ktoś włączył im w kościach układ LWR: lifetime, width, relation —

czas życia impulsu, szerokość pęknięcia, stosunek, którego nie da się nie mieć.

 

dotyk nie musi być dotykiem,

żeby zostawić ślad. wystarczy,

że jedna strona próbuje wrócić do równowagi,

a druga — nie pozwala.

 

i wtedy zaczyna się ruch:

nie w przestrzeni, ale w prawdopodobieństwie.

jakby świat chciał powiedzieć: nic nie jest gładkie,

wszystko ma chropowatość,

która domaga się odpowiedzi.

 

tarcie to nie strata energii.

to jej podpis. to dowód, że układ żyje,

że fala nie umarła, tylko szuka nowej amplitudy,

nowej szerokości, nowego „kto na kogo działa”.

 

a kiedy wreszcie powraca do stanu równowagi —

nie wraca naprawdę. bo każde tarcie

zmienia geometrię świata o milimetr,

o drgnienie, o

Ciebie.

Edytowane 28 Maja przez obywatel (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@obywatel

...

gdyby tarcia

nie było

szybko by się

...

nie tylko

życie skończyło

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Berenika97]

@obywatel

 

Niezła mieszanka fizyki, mechaniki i kwantów z relacją międzyludzką. Ciekawa metafora!

To prawda, że relacje zawsze zostawiają w nas ślad. Nawet bolesne relacje udowadniają to, że żyjemy.

Podobają mi się frazy - „tarcie to nie strata energii, tylko jej podpis” oraz końcowe „zmienia geometrię świata (...) o Ciebie”.

Czy tytuł to jest chemiczno-fizyczny kod - Ta + Ar + C + I + E z układu okresowego? A wielkie litery - TACIE?  Czy to przypadek? 

Świetny tekst!

[obywatel]

Tarcie zawsze było dla mnie czymś więcej niż fizyką — bardziej dowodem, że relacja istnieje, nawet jeśli boli.

@andrewdokładnie, bez tarcia wszystko by się rozpadło w gładką obojętność.

@Berenika97 cieszę się, że wyłapałaś LWR. Ten układ to dla mnie metafora tego, jak długo coś w nas drży, jak szeroko pęka i jaki zostawia stosunek sił między „ja” a „ty”.

A tytuł… powiedzmy, że chemia i fizyka lubią się bardziej, niż się wydaje. I tacie nie ma go już ponad 30 lat, a uświadomiłem sobie, że nigdy nie pożegnałem się z nim wierszem.

Dzięki za uważną lekturę — to też jest rodzaj tarcia, które zmienia geometrię świata, milimetr po milimetrze.