Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Krawat

Adam Gabrysz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adam Gabrysz

Adam Gabrysz

Opublikowano
Opublikowano

 

zawiązali cię w krawat

 

byś był przystojny

pasował do stroju

 

żebyś się zmieścił w zasadach

ogólnego wykroju

 

byś wisiał dostojnie

jak widać czasem wypada

 

część siebie schował za kołnierz

i reszcie w całości dogadzał

 

byś znalazł wieszak na świecie

gdzie koszula ciału jest bliższa

 

upadł na śmietnik –

po drugim bankiecie

 

po co im taki

który poniszczał?

 

P.S.

Bardzo proszę o krytykę. Pozdrawiam. 

 

5
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Adam Gabrysz

 

Świetna i bolesna metafora - to cena, jaką płacimy za chęć dopasowania się do cudzych szablonów.

 

Skoro prosisz o krytyczne uwagi, to zwróciłam uwagę na zwrot "koszula ciału jest bliższa". Ten popularny związek frazeologiczny w środku fajnej opowieści o krawacie - jakoś mi nie pasuje. :)

Ale sama też łapie się na tym, że wplatam do wierszy "oklepane" sformułowania. :)

Adam Gabrysz

Adam Gabrysz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Berenika97

Dziękuje za miłe słowo i tym bardziej za uwagę - te cenię sobie najwyżej. Zgodzę się, że na tak krótką formę wiersza użycie przysłowia jako jego część może budzić wątpliwości. Nie ukrywam, że pokusa na wplątanie przysłowia, które bezpośrednio odnosi się do jego tematyki wygrało z potrzebą rzetelnej pracy hahah ;) 

 

Raz jeszcze dzięki, pogody ducha. 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...