Adam Gabrysz

@Berenika97 Dziękuje za miłe słowo i tym bardziej za uwagę - te cenię sobie najwyżej. Zgodzę się, że na tak krótką formę wiersza użycie przysłowia jako jego część może budzić wątpliwości. Nie ukrywam, że pokusa na wplątanie przysłowia, które bezpośrednio odnosi się do jego tematyki wygrało z potrzebą rzetelnej pracy hahah ;) Raz jeszcze dzięki, pogody ducha.

Jakże pragnę być kamieniem Turlać się wiedziony nurtem I nie kulić się na ziemię Bom już kulą własnym sumptem Jakże łaknę gubić liście Stanąć godnie, chociaż nago Gdy nawiedzi mnie o świcie Niemy drwal z siekierą rdzawą Jak pożądam uwić gniazdo Na najwyższym szczycie drzewa Tam docenić każde ziarnko I nie szukać dróg do nieba Nie czuć strachu, ani żalu Że mi przyszło być człowiekiem Który może dostać laur Że sam depcze szlak do piekieł Bo na końcu – czeka meta? Wybacz Boże za mój nietakt Lecz zapytam całkiem jawnie Czy poczeka także na mnie? P.S. Jak zwykle, bardzo proszę o krytykę. Pozdrawiam!

@Charismafilos Dziękuję!

zawiązali cię w krawat byś był przystojny pasował do stroju żebyś się zmieścił w zasadach ogólnego wykroju byś wisiał dostojnie jak widać czasem wypada część siebie schował za kołnierz i reszcie w całości dogadzał byś znalazł wieszak na świecie gdzie koszula ciału jest bliższa upadł na śmietnik – po drugim bankiecie po co im taki który poniszczał? P.S. Bardzo proszę o krytykę. Pozdrawiam.

@Charismafilos I wszystko jasne, miło że pozorny chłód wybrzmiał - miałem niemałą zagwozdkę, czy aby nie przesadziłem. Wszystkiego dobrego!

@Berenika97 @wiedźma Bardzo wam dziękuję!! Nie spodziewałem się takiego odzewu, przyznaję. Już nawet nie chodzi o tyle ciepłych słów, a o samą aktywność właśnie. To wiele dla mnie znaczy. Serio. Jeszcze raz dziękuję wam wszystkim i każdemu osobno.

@LessLove Dziękuję za miłe słowo :)

@Krzysztof_Kurc Bardzo podoba mi się koncepcja. Gra słów we fragmencie: "jest coraz mniej wróbli, mazurków nie tych zagranych, ku chwale ojczyzny ale prawdziwie skrzydlacie, wielkich" - w zasadzie może się bronić jako utwór sam w sobie. Bez przytyku, zachęcam Cię do pochylenia się nad tym tekstem ponownie, gdy przyjdzie właściwa pora. Mi osobiście ten utwór sugeruję refleksję nad tym, czym był i jest obecnie patriotyzm. Czemu czytając o nim w podręczniku czułem dumę, a dzisiaj - czytając na internecie czuję wstyd. Oczywiście, nie do samej koncepcji, co do przedstawicieli i ich jednorakich fasad i zasłon. Dziękuję. Pozdrawiam!

@Charismafilos Dziękuję za miłe słowo! Nie do końca rozumiem, co masz na myśli pisząc o robocie na zimno :D

przewinąłem czyjeś życie poszło gładko bo nie spytałem czy wypada znikło gdzieś na samym szczycie nie słyszałem jak przepada nie słyszałem bo spod kciuka już mnie wita coś świeżego i przez ekran marnie puka niosąc prośbę do niczego na adasia z lubelszczyzny prosi mnie nie moja matka prosi mnie o darowizny prosi bo choroba rzadka ale nie czas mi na smutki choć też adaś się nazywam bo odkrywam cztery sztuczki na prawdziwie wiejski wywar a ja nawet zupy nie jem czasem, gdy mnie poczęstuje i zawoła – mnie? – imieniem mów adasiu jak smakuje a ja życie przewinąłem żalu w oczach nie starczyło do adasia wrócę potem gdy zobaczę go na żywo P.S. Bardzo proszę o krytykę. Pozdrawiam.