Obłęd

[Stukacz]

Link do piosenki:

 

 

Odchodzę – może kiedyś wspomnę

Że nie było jak chciałem – trudno

Wiem, że nigdy nie zapomnę

Z Tobą nie było mi nudno

 

Zbyt dużo dzieli – różne nasze światy

Zbyt dużo zgrzytów pomiędzy nami

Wiersz na koniec. A kwiaty?

Z pocałunkami…

 

Dzisiaj gasnę cicho, w smutku

Zapominam powolutku

 

Odchodzę – bez szczypty żalu

Bez złudzeń, bez cierpienia

Odchodzę od Ciebie pomału

Bez duszy swędzenia

 

A rozkosz, spotkania nasze?

Już nie dumam nad nimi

I strumień ciszy w sobie gaszę

Złudzeniami czyimi?

 

Dzisiaj gasnę cicho, w smutku

Zapominam powolutku

 

Odchodzę – sam łóżko zaścielam

Tam gdzie nie ma już Ciebie

Sen w zagęszczeniu powielam

I zasypiam jak księżyc na niebie

 

Rano budzę się drżący i cichy

Bez śpiewu, zapachu Twojego

Zostały jeszcze rozrzucone ciuchy

Nie sprzątam ich – dlaczego?

 

Dzisiaj gasnę cicho, w smutku

Zapominam powolutku

 

Myślami od Ciebie odchodzę

Na nic więcej się nie zgodzę

Edytowane 2 godziny temu przez Stukacz (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy.
Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów.
Pozdrawiam.