Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Historia edycji

Należy zauważyć, że wersje starsze niż 60 dni są czyszczone i nie będą tu wyświetlane
Poet Ka

Poet Ka

Metronom


 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.



 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Melodiom nie wierzy, akcentów nie liczy.



 

Jeżeliś na czasie, pożegnaj metronom.*

 

 

 

*Wiersz jest napisany amfibrachem czterostopowym; to 12-zgłoskowiec

ze średniówką po szóstej sylabie.




 

Poet Ka

Poet Ka

Metronom


 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.



 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Melodiom nie wierzy, akcentów nie liczy.



 

Jeżeliś na czasie, pożegnaj metronom.*

 

 

*Wiersz jest napisany amfibrachem czterostopowym; to 12-zgłoskowiec

ze średniówką po szóstej sylabie.




 

Poet Ka

Poet Ka

Metronom


 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.



 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Melodiom nie wierzy, akcentów nie liczy.



 

Jeżeliś na czasie, pożegnaj metronom.




 

Poet Ka

Poet Ka

Metronom


 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.



 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Melodiom nie wierzy, akcentów nie liczy.



 

Pożegnaj metronom, jeżeliś na czasie.




 

Poet Ka

Poet Ka

Metronom


 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.



 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Melodiom nie wierzy, nie liczy akcentów.



 

Pożegnaj metronom, jeżeliś na czasie.




 

Poet Ka

Poet Ka

Metronom


 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.



 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Akcentów nie liczy, melodiom nie wierzy.



 

Pożegnaj metronom, jeżeliś na czasie.




 

Poet Ka

Poet Ka

Metronom


 

Dzwoniły łzy niebios jak dzwonki na łące,

 

a teraz miarowe, choć mocno drążące.

 

O deszczu Staffowskim nie miały pamiętać,

 

w falowcach naporem ulewy wzbierały,

 

na dachy blaszane nerwowo spadały.



 

I coś się z tym deszczem dziwnego zadziało,

 

w poezji współczesnej nierówno zagrało.

 

Tu dudni, tam drąży nie czekać umiaru,

 

współczesny poeta nie żąda zegarów.

 

Akcentów nie liczy, melodiom nie wierzy.



 

Pożegnaj metronom, jeżeliś na czasie.




 



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      ulewa

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      ulewa   o deszczu z  użyciem  szumiących Staff pisał    miarowy i równy tak szemrał kroplami    Twój - chlusty i cięcia z ukosa tak obmył   dał życie
    • Witalisa
      WYBIEG

      Przez Witalisa · Opublikowano

      Koniec zwiedzania na dziś on orang hutan i ja istota dua kaki spojrzeliśmy sobie w twarz   Almayer's Folly biały człowiek i opium jego dom w dżungli   Dwóch procent w genomie brak by w łóżku leżeć na wznak  
    • Kasjopeja.
      Melodia

      Przez Kasjopeja. · Opublikowano

      I choćbyśmy grały te same akordy, zawsze będzie pół tonu różnicy. Może moje pianino jest rozstrojone, a może Ty nie grasz dla mnie, kiedy ja komponuję jedynie dla ciebie.
    • Michał Pawica
      Hamlet - monolog

      Przez Michał Pawica · Opublikowano

      Być albo nie być - w tym kwestia istotna: Czy szlachetniejszą ideą jest cierpliwie znosić Strzały i pociski straszliwego losu, Czy też za broń chwycić  przeciw smutków morzu, I, stając w szranki, im kres położyć?  Umrzeć – śnić; Nic więcej: Snem swym światu ogłosić, że kładziemy koniec Serca rozterkom albo życia ciosom, Które dziedziczy ciało: oto jest spełnienie, Którego wszech winien żądać. Umrzeć – spać; Śnić  nawet może...– Lecz drąży niepewność: W tym śnie zatraty, sny jakie nadejdą, Gdy zrzucimy z siebie powłokę śmiertelną? Muszą nam dać czas na namysł – to szacunek, Co czyni z bytu długiego  - nieszczęście: Bo czemu cierpieć nam czasu bicze i obelgi, Ciemiężcy razy,  ludzi dumnych wzgardę, Ból niespełnionej miłości, z praw kpinę, Urzędów bezwstydne, zuchwałe szyderstwa, Które cierpliwi od niegodnych znoszą, Jeślibyśmy wreszcie  spokój mogli znaleźć W ostrzu sztyletu? Kto znosiłby trudy, Znoił się i pocił pod  życia ciężarem, Gdyby nie lęk przed tym, co ze śmiercią przyjdzie -  Nieznanym krajem, z którego porządków Żaden człek nie wraca - to spina zamysł, I sprawia, że nam dorzeczniej znosić takie ciosy, Niż zbiec ku innym, których wciąż nie znamy? To ta świadomość nas czyni tchórzami, To tak radosny rumieniec zamiarów Skrywa chorobliwy, blady nalot myśli, A przedsięwzięcia wagi wiekopomnej Zmieniają koryto pod tym  naporem I zrzekają się prawa do miana - Działania.
    • Alicja_Wysocka
      tylko powiedz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @obywatelDobrej nocy, dziękuję :)     @Natuskaa  Dziękuję :)    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...