Pozory.

[Achilles_Rasti]

Chciałaś mnie.
Tak myślałem.

 

Talerze pobiły się
o kant stołu.

 

Jeden pękł na pół,
drugi udawał cały.

 

Po wino miałeś iść...

 

Nie po odpowiedź
Nie po nią.

 

Stałeś w drzwiach
z pustymi rękami.

 

Popsułeś coś?
Naprawisz?

 

Mrugnęła raz,
jakby ogień
sam się zaczął.

 

Uśmiechała się.

 

Co chciałeś?

 

Wino?

Edytowane 40 minut temu przez Achilles_Rasti (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

Tytuł klucz, rekwizyty zastępują oczywiście kłótnię, kant stołu -kłamstwo, talerze - serca, ogień - pożądanie. Nic dodać nic ująć, no może ten ostatni znak zapytania. Wino nabrało by sensu winy. Ogólnie rzecz biorąc niektórzy lubią naprawy, inni tylko majsterkować :) Nie wiem czy taki niuans jak kolejność ma znaczenie, ale zapisałbym najpierw ogień a później jakby. Pozdrowienia ślę na talerzu :)

[Mitylene]

@Achilles_Rasti interesująco naszkicowany obraz kłótni, z perspektywy jednej osoby. Czytając ten wiersz słyszy się ten odgłos tłucznego talerza. Podoba mi się minimalistyczny charakter wiersza i ta oszczędność słów, bo to jeszcze bardziej uwypukla dramatyzm całej sytuacji. 

Edytowane 21 minut temu przez Mitylene (wyświetl historię edycji)