Ulica Krokodyli*

[Mitylene]

Oddycha skwarem
i niedookreślonym zapachem
snując nudną i dziwną
atmosferę melancholii

spacer
jest osobliwością
pełną fruwających
myśli co skradły motylom
skrzydła
a kwiatom wszystkie
barwy

ludzie
wirują w odbitych
krzywiznach
między otwartymi okiennicami
zabieganego świata
a pełnego parodii
poprzewracanego
chodnika

w kałużach
odbijają się
spalone uśmiechy
podsycane
wyobrażeniami uczuć
znalezionych
w karykaturalnych
smartfonach.


 

*Wiersz inspirowany prozą Brunona Schulza " Sklepy cynamonowe"

 

Autor fotografii: Mirela Lewandowska

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 18 Maja przez Mitylene (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@Mitylene

 

Ślicznie, bardzo 

...

mimo ...

to tutaj można

uciec od zgiełku 

odnaleźć trochę wolności

zobaczyć siebie

wczorajszego

gdy świat cieszył

nie tylko kolorami 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

Edytowane 18 Maja przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Mitylene]

@andrew dziękuję. Miłego dnia:)

[Berenika97]

@Mitylene

 

Jest w tym wierszu coś bardzo współczesnego i jednocześnie ponadczasowego - samotność w tłumie i piękno, które zostało skradzione. Ten ostatni obraz ze smartfonami robi wrażenie.

 

Fantastyczne zdjęcie. :) 

[Alicja_Wysocka]

@MityleneBardzo smakowity i wiersz i zdjęcie. Już się nauczyłam, że łączysz wiersz z obrazem :)
Chyba zachód, zgaduję oczywiście, bo komu by się chciało wstawać o wschodzie,

pozdrawiam :)

[lavlla nisu]

W wierszu materia świata opisana jest emocjami ludzi - to chyba jest tajemnica poetyckości prozy Brunona Schulza. Pozdrawiam :)

[Mitylene]

@Alicja_Wysocka tak to zachód:). Zdjęcia wschodu też mam w kolekcji:)

@lavlla nisu mnie odobiście fascynuje Jego proza. Jest w niej coś z baśniowości, a jednoczesnie z nieuchwytności...coś co ciężko mi określić słowami, ale jest to coś co urzeka.

@Berenika97 samotność, to niewątpliwie jeden z czołowych motywów tego wiersza. Nsprawdę jesteśmy samotni w tłumie, szczególnie w czasach obecnych...

[Czarek Płatak]

Czuć tu bardzo schulzowski klimat - rzeczywistość jest lepka, rozedrgana i trochę śni sama siebie. Ten tekst bardziej się chłonie niż czyta, jak spacer w upale, po którym wszystko zaczyna falować.

Świetnie działa zderzenie tej onirycznej estetyki ze smartfonami na końcu. Nagle wychodzi, że współczesność wcale nie odczarowała świata - tylko zrobiła z niego jeszcze dziwniejszą karykaturę.

[Mitylene]

@Czarek Płatak zależało mi na ukazaniu tej " dusznej" i falującej atmosferze, któea uwypuklić miała to absurdalne "zanurzenie " człowieka w smartfonie...Dziękuję Ci za ciekawą i inspirującą interpretację!