[...]

[Michał Pawica]

stoisz ze swoim 

 

plakatem „No War!!!” -  

 

usprawiedliwieniem tego, czego

 

uniknąć się już nie da.

 

wojnie nie można postawić tamy: 

 

jak jaskrawa krew cieknąca z tętnicy rozerwanej - 

 

płynie wartko, pozbawia

sił i życia, 

 

wkracza do naszych miast

 

zbrojnymi grupami,

 

które rozprasza po ogródkach ogień wroga,

 

jak zabójcze kulki rtęci, których już nie można 

 

pozbierać ani zwrócić, tylko 

 

zlokalizować i zneutralizować,

 

jak tych cywili: menedżerów, urzędników, informatyków, studentów, których 

 

nic nie przygotowało do walk miejskich; ale wojna uczy

 

na gorąco, na boleśnie

 

znajomym terenie: najpierw 

 

do WOT idą ci z wojskowym przeszkoleniem, potem nawet

 

ci, którzy bili się tylko w Hearts of Iron czy World of Tanks, a na koniec

 

krótki kurs przygotowywania wybuchowych koktajli 

 

prowadzony przez zaprzyjaźnionego barmana.
w klubie obok

 

śpią dzieci, dzieci płaczą, rodzą się dzieci, w świecie

 

chwilowo niezdatnym do spożycia, 

 

na podwórku, placu zabaw

 

gotują przeciwpancerne jeże i

 

nalewają zabójcze „koktajle”
według starej rodzinnej receptury

 

całe rodziny, które na nowo odkryły uroki

 

rodzinnej rozmowy i

skoordynowanej pracy zbiorowej –

 

wojna skraca dystans - między

 

jednym człowiekiem a drugim, narodzinami i śmiercią, 

 

tym, czego nigdy nie chcieliśmy – i tym,

 

do czego okazaliśmy się 

zdolni –

 

 

mamo, odbierz – prosi

 

dziewczyna, o drugiej w nocy,

 

w piwnicy wieżowca, 

 

uparcie i głucho, wciąż nie chcąc uwierzyć, że
 
mama jest poza zasięgiem, w dzielnicy, gdzie wielka płyta

 

złożyła się jak domek z kart
po zmasowanych nalotach, 

 

gdzie dopiero wczoraj

telekomunikacyjne wieże

 

przestały się komunikować, 
gdzie świat się rozdarł

 

na przed wojną i po.

 

 

wzdłuż nierównych krawędzi
twojego plakatu 

 

krzyczącego „No War!!!”, 
który 

 

zaraz wyrzucisz do
  
kosza na śmieci, 

 

w drodze do 

 

domu z protestu, rosyjski poeto:

 

wojna zabija rękami obojętnych,

 

a nawet 

 

letnich zwolenników.

Edytowane 6 godzin temu przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)