Nici ze schadzki

[Simon Tracy]

Wyszedłeś i zapomniałeś wrócić.

Mało tego

zamknąłeś i zatarasowałeś drzwi.

Jedyną drogę powrotu.

Do świata żywych.

Do naszego świata.

Waszego świata. Gwoli ścisłości.

Zwariowałeś. Dobre sobie.

Czuję się doskonale.

Mówisz, że to przez nerwy.

Przez ciężkie dzieciństwo

i wszystkie zawody.

Szczególnie te miłosne.

Że mi się miesza w głowie.

To co było z tym co jest.

To prawda bo przyszłych zdarzeń 

nie uznaje za ważne i potrzebne.

Przeżyłem tyle,

że i na kolejnych 

trzech chłopa by wystarczyło.

Ale mi nikt nic nie pomieszał.

Przeciwnie.

Ułożył w głowie.

 

 

Teraz mój umysł

jest jak wersalski ogród.

Pełen harmonii, symetrii 

i fontann

nieskazitelnie wielkich pomysłów.

Tu rzeźba Wenus, 

tam słowik na zegarze słonecznym.

Gończe ujadają w gromadzie 

na rozradowaną postać stróża.

Zapewne ma jakieś

smakołyki po kieszeniach.

Panny w sukniach strojnych, 

chadzają w kojącym cieniu parasolek.

Bzy różane i lawendowe, 

patrzą na wędrówkę pełnego słońca.

Czekają cierpliwie zachodu,

by eksplodować wonią kojącą

wszelki zły omen czy myśl.

Łabędzie tulą się w amorach.

Wypłoszają, rechoczące żaby

z dryfujących leniwie lilii.

 

 

Ty mówisz mi, 

że teraz się lata po świecie całym, 

prędkimi samolotami w przestworzach.

A mi za dopust wystarczy wierna klacz,

lub zaprzęg u bryczki upięty.

Ty mówisz mi o telewizji 

za szklanym ekranem.

O życiu w serialach i sagach.

Dla mnie życie jest boskim serialem

w którym gram główną rolę.

A jeśli mi się znudzi,

oglądam z balkonu sztukę lub operę,

przez szklane oko lornetki.

Ty mówisz wakacje spędzasz 

pod egzotycznymi palmami 

z drinkiem w ręku.

A ja wolę 

mroczny, chłodny, ceglany 

płaszcz zamczyska.

I piwniczkę przednich win w beczkach.

Mówisz, że ciężko znaleźć dziś miłość.

A mojej romantyczności nie pojmiesz.

 

 

Przepasany Twą chustką

na silnej prawicy,

posłałem Ci uśmiech 

zanim przyłbica opadła na oczy

a koń wykonał zwrot na zadzie 

i ruszyłem jak wicher ku przeciwnikowi 

z kopią gotową do szarży.

I z imieniem Twym anielskim na ustach,

by strącić go z tronu pychy.

 

 

Nie wiesz jak to jest,

gdy pieściłbym Cię listem,

rozkochiwał wierszem.

Zabrał gdzieś

w leśne, pierwotne uroczysko,

nie po to by bezbożnie posiąść

a jedynie wtulić się

w Twe rdzawe włosy.

I chłonąć godzinami Twe piękno.

 

 

Dlatego kochasz innego.

Człowieka, który jest 

we właściwym miejscu i czasie.

A ja kruszeje powoli

wraz z zamkową basztą.

Błąkam się po lochach bez celu.

A kości moje bieleją w błocie fosy.

A czaszka czasami

zaśmieje się do słońca.

 

 

[obywatel]

obłędny rycerz:) a miłość? nie pierwszy raz się zdarzyło, że znalazła innego. Zamiast kruszeć niczym bażant ze zdobyczą się zamienić i zabawić w myśliwego - taka moja rada :))
miłość lubi się podroczyć, nie zdobyta nawet inną ścieżką kroczyć i dlatego walczyć trzeba o nią i jej bronić :))

[Simon Tracy]

@obywatel Ciężko mi będzie znaleźć odpowiednią wybrankę w dzisiejszych, strasznych czasach. 

Ostatnie odpowiednie kandydatki, które bym ewentualnie brał pod uwagę powymierały gdzieś w okolicach lat 50-tych :)

[APM]

„Z nim będziesz szczęśliwsza, dużo szczęśliwsza będziesz z nim, ja cóż włóczęga niespokojny duch…” ale jednak „Każda potwora znajdzie swojego amatora” czy coś o garnku i pokrywce też było. Krótko:” w tym największy jest ambaras, żeby dwoje chciało na raz.” Tak pisali, śpiewali, mawiali inni.

Twój wiersz jest piękny! Można się w nim odnaleźć i zgubić!

[Simon Tracy]

@APM Tak naprawdę od lat nikogo w życiu nie mam i nie szukam. Ta miłość z wiersza to całkowita fikcja literacka.

[obywatel]

@Simon Tracy fikcja na miarę wyobraźni, jednak trzeba przyznać miłości budujące właściwości, nie rujnuje jak nienawiść, zaznanie jej choćby fikcyjne przynosi radość :))